[PSE] Chapter 01. The Secret Oath

posted on 08 Oct 2013 02:53 by fourseasons
เอนทรี่ย์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
Character
 
 
 
 

 

 

Chapter 1 : The Secret Oath

 

...ความปรารถนาของฉันมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น...

 

 

จดหมายลูกโซ่

                เป็นความคิดของเกวเนล เดอ ลา ฟองเตน ที่มีต่อซองเอกสารในมือ

                เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ทิ้งน้ำหนักตัวลงทางด้านหลังเล็กน้อย ส่งผลให้สองขาหน้าของที่นั่งตนยกลอยขึ้นเหนือพื้นประมาณห้าเซนติเมตร ศีรษะนั้นพาดอยู่บนขอบเก้าอี้ ปล่อยให้กลุ่มผมสีเขียวอ่อนปล่อยสยายทิ้งตัวลงกรอมพื้น ทว่าเจ้าตัวก็หาได้สนใจไม่... ไม่สนแม้แต่จะแง้มเปลือกตาขึ้นมองรอบด้าน ระวังเผื่อจะมีใครเดินผ่านมาและเหยียบโดนเส้นผมที่ตนรักนักหนา ทั้งที่สถานที่ตนอยู่ในตอนนี้นั้น คือ หอสมุดกลาง สถานที่สาธารณะที่ใครก็อาจผ่านมาได้ทุกเมื่อ

                อาจเป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในมือนั้นสำคัญกว่า

                สำคัญมากพอจะดึงเอาความสนใจทั้งหมดทั้งปวงไปจากเทวทูตจอมลอยชายแห่งหน่วยพิพากษาผู้นี้

                แม้มันจะยังคงมีสถานะเป็นเพียง ‘จดหมายลูกโซ่’ ในความคิดของเขาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ก็ตาม

 


ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

 

                แค่คิดถึงสาเหตุที่ทำให้มันไม่ใช่ ‘แค่’ จดหมายลูกโซ่เขาก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาจับจิต

                “...เป็นแค่จดหมายลูกโซ่แท้ ๆ” บ่นพึมพำก่อนจะโยนซองเอกสารกลับลงไปบนโต๊ะอย่างเหมาะเจาะ ขณะที่ตนเองยังคงนั่งอยู่ในท่าน่าหวาดเสียวเหมือนเดิม เกวเนลลืมตา ขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง “...ทำตัวให้สมเป็นจดหมายลูกโซ่ที่ทำได้แค่ข่มขู่กันทางจิตใจไม่ได้หรือไง”

                แน่นอนว่าไม่มีคำตอบจากซองเอกสาร

                เสียงถอนหายใจจึงดังตามมา ปลายนิ้วเรียวเลื่อนจากบนหัวของตน ผ่านลงมาตามใบหน้า ก่อนหยุดลงตรงลำคอ ลากวนอยู่เหนือโลหะสีดำที่แนบสนิทกับผิวเนื้อขาว

 

 

ปลอกคอพันธะสัจจะ

 

 

                “...เล่นพาพรรคพวกเป็นคนใหญ่คนโตมาข่มขู่ทางกายด้วยนี่มันไม่ยุติธรรมเลยนี่หว่า” ดีดปลอกคอเข้าหนึ่งที แต่ไม่ก่อให้เกิดผลอะไร นอกจากทำให้ตัวเองเจ็บนิ้วเล่นเท่านั้น

                เกวเนลได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกหนึ่งคำรบ

                “ไม่น่าคิดน้อยเลยวุ้ย”

                ถ้าหากว่าเขาจะรู้จักคิดมากกว่านี้อีกสักนิด เขาคงทันระแวงว่า เทปที่เคยอยู่ภายในซองเอกสารนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเหตุผลประการใดทั้งปวง

 

 

เทปที่กระซิบบอกเขาว่า...

พระเจ้าคือ ผู้ ฆ่ า ออร์คัส’

 

 

หลังจากที่เขารู้ได้ไม่ทันถึงวัน อัครเทวทูตราฟาเอลก็จับพิรุธเขาได้ไม่ยาก

แน่ล่ะ... เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะให้เขาเก็บได้อย่างไรไหว อีกทั้งเกวเนลผู้นี้ยังไม่ใช่คนที่เก็บความลับเก่งนัก

ถึงปกติจะไม่ค่อยได้สนใจเรื่องการเมืองเอลิเซี่ยน-อบิสนัก แต่เรื่องนี้เห็นทีต้องมีเอี่ยว

โดยเฉพาะเมื่อมีอัครเทวทูตตัวเล็กร่วมด้วยดึงเขาเข้ามาเอี่ยวเต็มเหนี่ยวเสียขนาดนี้

 

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! บ้าเอ๊ย แกมันไอ้พวกสู่รู้

อันที่จริง... เราเองก็อยากถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

นั่งเอ๋อเป็นคนไม่รู้อะไรเลยมันดีกว่าแท้ ๆ

ถึงตอนนี้เราเองก็คิดแบบนั้น แต่ เอ๊ะ นี่มันหลอกด่ากันนี่!

แบบนี้... ความลับที่มีคนรู้มากกว่าสองคน

มันก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไปน่ะสิ...

...

...นี่คือการยอมรับ ว่าที่เราได้ยิน คือ ความจริงใช่ไหม...

 

 

ทันทีที่ราฟาเอลจับได้ เขาก็โดนควบคุมตัวแทบจะในทันใด

ตอนนั้นเอง เขาจึงได้รับปลอกคอนี้มา

...ปลอกคอกบฎ...

 

 

"ฉันจะคุมตัวพวกแกในฐานะนักโทษประหารไว้ก่อน

 แต่! ฉันมีข้อแลกเปลี่ยนเพื่อช่วยพวกแก ก้มหัวรับน้ำใจของท่านราฟาเอลผู้ใจกว้างซะด้วยนะ

ถ้าแกหาตัวคนส่งเทปบันทึกนี่มาได้ ฉันจะช่วยละโทษประหารให้พวกแกละกัน..ใส่ไว้ซะ ไอ้กบฏ!"

 

 

...นั่นคือทางรอดเพียงหนึ่งเดียว...

ไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นทางรอด

 

 

                เสียงขาเก้าอี้กระแทกพื้นดังขึ้นเบา ๆ

                เกวเนลกลับไปนั่งอย่างมั่นคงบนเก้าอี้ที่ตั้งด้วยสี่ขา เขารวบผมตัวเองขึ้นจากพื้น มัดหลวม ๆ เป็นทรงสูง ก่อนจะย้ายมือทั้งสองไปควานเอาเอกสารจากหน้าซองเอกสารอีกซอง เอกสารนี้คือเอกสารที่เขาได้จากราฟาเอล รวบรวมข้อมูลเบาะแสของผู้ส่งจดหมายเจ้ากรรม ที่ทำให้เขาต้องมาทำงานนอกเวลาโดยไม่ได้เงินอยู่แบบนี้

                ...ขนาดงานได้เงินยังไม่ค่อยจะอยากทำนัก แต่อันนี้กลับต้องมาทำงก ๆ เพราะขืนไม่ทำเดี๋ยวนี้ ชาตินี้คงไม่มีวันได้ใช้เงินอีก

                เขาหยิบเอาโน้ตแผ่นเล็กขึ้นจากกองเอกสารสองสามแผ่น เป็นกระดาษที่เขาใช้ทดความคิดของเขาเอง และท้ายหน้าก็มีชื่อของบุคคลผู้หนึ่งปรากฏอยู่

                บุคคลที่เขากำลังตามหา

                “รุกฆาต

 

 

ด้วยพระเมตตา

ในฐานะกบฎ พระองค์เจ้าก็ยังคงมอบความปรารถนาสุดท้ายให้กับเขา

 

 

ความปรารถนาสุดท้ายก่อนตาย

 

 

“...”

เขากระซิบตอบ

ทว่าพระองค์กลับตอบด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

 

 

คิดดีแล้วหรือกับคำขอสุดท้ายของเธอ

ฉันบอกรึว่าจะว่ามอบความปรารถนาให้ตอนนี้? หึ..หึ..โง่งมนัก

 

 

...

ถึงท่านไม่มอบให้เราตอนนี้

เราก็จะต้องไขว่คว้าความปรารถนานี้มาให้ได้ด้วยตนเอง

 

 

เพื่อการนั้น

เราจะยอมตายไม่ได้

 


 

 

-----------------------------

 

 

 

 

 

 

โอเค กลัวส่งแชปหนึ่งไม่ทัน เลยปั่นแต่ฟิคมาก่อนค่ะ

แง จริง ๆ อยากลงภาพนะ แต่มันกลัวจะไม่ทันแหล่ว o<--<

ถ้ามีเวลาภาพจะตามมาทีหลังนะคะ T w T

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 1 (The Secret Oath) แล้วค่ะ

#1 By PSE†Apocalypse on 2013-10-08 03:46