[APH Fiction] Valentine's Rose

posted on 03 Mar 2010 01:18 by fourseasons in Fic

* เปลี่ยน theme แล้ว กด F5 ด้วยนะเออว์
*
เอนทรี่ย์นี้มีความเกี่ยวข้องกับเฮตาเลีย อนึ่ง เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่ เขียนโดยมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับองค์กรและประเทศต่างๆ  เนื้อหาในนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลกนี้แต่อย่างใด กรุณาอ่านโดยใช้วิจารณญาณฮะ
*เอนทรี่ย์นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ BL (Boy's Love) ซึ่งเป็นเพียงจินตนาการของเจ้าของบล๊อคเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักของเฮตาเลียแต่อย่างใด

 

 

Valentine’s Rose
aph. alfred*arthur. g. romance.

 

สมัยเขายังเด็ก ทุกวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เขามักจะพบช่อกุหลาบช่อโตในมือของอังกฤษเสมอ

บางครั้งก็เป็นกุหลาบที่ได้รับมาจากคนอื่น บางคราวก็เป็นกุหลาบที่อังกฤษตัดจากต้นเพื่อมอบส่งให้บรรดาหญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้า อังกฤษมักจะสั่งคนงานให้ตัดกุหลาบแช่น้ำเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าเสมอ เสร็จสรรพก็แต่งตัวเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วแล้วก้าวเท้าออกไปจากบ้าน

โดยทิ้งเขาเอาไว้เบื้องหลัง

ตัวเขาที่ยังเป็นเด็กไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแต่เล่นคนเดียวตามความเคยชิน เพราะก็มีหลายครั้งที่อังกฤษออกไปทำธุระโดยทิ้งเขาไว้คนเดียว พอตกเย็นอังกฤษก็จะกลับมาพร้อมกับกุหลาบช่อใหม่ในอ้อมแขน จัดแจงจับมันใส่แจกัน แล้วก็ส่งชอคโกแลตหวานอร่อยให้เขาที่รับด้วยความยินดี

เขาไม่เคยติดใจสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงได้ชอคโกแลตแทนที่จะเป็นกุหลาบ กระทั่งเขาโตขึ้นเรื่อยๆ และอังกฤษก็ไม่ได้อยู่กับเขาตลอดเวลาอีกต่อไป เขาจึงเริ่มนึกสงสัย

ในวันวาเลนไทน์ปีหนึ่ง เขาจึงเอ่ยปากถามอังกฤษ

ทำไมผมถึงได้ชอคโกแลตล่ะครับ

ดูท่าคนโดนถามก็จะไม่นึกว่าอยู่ดีๆ จะเจอคำถามนี้เข้าหลังเพิ่งส่งชอคโกแลตให้เขาตามธรรมเนียม อังกฤษมีสีหน้านึกคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง

เพราะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ไงล่ะ การให้ชอคโกแลตก็คือหนึ่งในวิธีบอกคนอื่นว่า ฉันชอบเธอสำหรับวันนี้น่ะ

เขายังไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงถามต่อ

แล้วทำไมอังกฤษถึงให้กุหลาบกับคนอื่น แต่ให้ชอคโกแลตกับผมล่ะ

อังกฤษไม่ตอบในทันที กลับนิ่งไปนานจนเขาคิดว่าคงไม่ยอมตอบแล้วแน่ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางไม่แน่ใจ

จะว่ายังไงดีละ...

ดวงตาทั้งสองคู่สบประสาน ของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ของอังกฤษยังเจือปนด้วยความลังเล

สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ต่างกันก็ได้ แต่สำหรับฉันแล้ว... มันต่างกันอยู่นิดหน่อยนะอังกฤษว่าพลางหลับตา ...ถ้าจะให้อธิบายง่ายๆ ก็... กุหลาบเป็นสิ่งที่เหมาะกับผู้ใหญ่ ส่วนชอคโกแลตมันเหมาะกับเด็กล่ะมั้ง

คำตอบที่ได้รับทำให้เขาแทบปล่อยชอคโกแลตร่วงลงพื้น

ผมไม่อยากได้ชอคโกแลต

...ผมไม่อยากเป็นแค่เด็กสำหรับคุณ

อังกฤษเห็นเขาเงียบไปนานจึงมองหน้า ความเป็นห่วงฉายชัดในแววตาเช่นเดียวกับในน้ำเสียงที่เอ่ยถาม เป็นอะไรหรือเปล่า อเมริกา สีหน้านายดูไม่ดีเลยนะ

ห๊ะ... ป... เปล่าฮะเขาแสร้งยิ้มร่าเริง

แม้จะดูยังติดใจสงสัย แต่อังกฤษก็ส่งยิ้มตอบให้เขา ถ้าอย่างนั้น ไปทานข้าวเย็นกันดีกว่า ฉันหิวแล้วล่ะ วันนี้เดินทางไปนู่นไปนี่มาทั้งวันเลยว่าแล้วก็ก้าวเท้าผ่านหน้าเขาไปโดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่โต๊ะทานข้าว

เดินทางไปมอบดอกกุหลาบให้คนสำคัญของคุณสินะครับ...

ความคิดที่แล่นวาบขึ้นมาในห้วงคำนึงทำให้เขารู้สึกอิจฉาผู้หญิงที่ตนไม่รู้จักขึ้นมาวาบหนึ่ง และก่อนที่จะห้ามตัวเองได้ทัน เสียงของเขาก็หลุดจากปากตัวเองไปเสียแล้ว

อังกฤษฮะ ผม...

หืมเจ้าของชื่อหยุดเท้า อะไรเหรอ อเมริกา

เขาแทบตะครุบปากตัวเอง ดีที่ยังยั้งมือทัน ป... เปล่าครับเขายังคงยิ้ม ผ... ผมแค่อยากบอกว่า... ขอบคุณนะครับ... ผมชอบชอคโกแลตมากเลยล่ะ

ถึงจะนึกฉงนที่อีกฝ่ายพูดตะกุกตะกัก แต่อังกฤษก็ตัดสินใจปล่อยมันไป งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าฉันจะซื้อมาฝากอีกนะ เอาล่ะ ไปกันเถอะ

เขาเก็บชอคโกแลตเข้ากระเป๋า คลี่ยิ้ม และตอบรับ

ครับ

 

 

กลางดึกคืนนั้น เขาแอบย่องลงไปที่บริเวณสวน

เป้าหมายของเขาอยู่ที่พุ่มดอกกุหลาบ ไปพร้อมกับกรรไกรตัดกิ่งไม้ที่แอบหยิบมาตั้งแต่หลังมื้อเย็น หมายมั่นว่าจะตัดกุหลาบแดงสวยๆ สักสองสามดอกติดมือขึ้นไปให้ใครบางคนที่ตอนนี้อาจกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง และกำลังจะหลับในเวลาไม่นาน

เขาอยากเซอร์ไพรส์อังกฤษด้วยดอกกุหลาบที่ตัวเองให้

เป็นเรื่องลำบากอยู่ไม่ใช่น้อยที่จะเลือกดอกกุหลาบในคืนที่แทบไม่มีแม้กระทั่งแสงจันทร์ ดังนั้น กว่าจะได้ดอกกุหลาบที่ถูกใจ เขาก็โดนหนามทิ่มไปหลายที่เหมือนกัน

เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าบ้าน ดีใจที่ท้ายสุดก็ได้ดอกกุหลาบมาสมใจหวัง ในหัวมีแต่คำพูดของอังกฤษวนไปวนมา

กุหลาบเป็นสิ่งที่เหมาะกับผู้ใหญ่

เขาชอบอังกฤษมาก มากพอที่จะแยกแยะออกจากความชอบแบบเด็กๆ และความชอบในรูปแบบที่เหนือกว่านั้นได้โดยไม่ต้องนึกใคร่ครวญมากมายให้เสียเวลา

ดังนั้น...

เขาจึงไม่อยากเป็นเด็กในสายตาอังกฤษอีกต่อไป

 

 

เสียงเคาะประตูบ้านปลุกให้เขาหลุดออกจากภวังค์

ไม่ใช่เรื่องปกติเลยที่เขาจะเหม่อถึงขั้นสะดุ้งเมื่อมีเสียงขัด อเมริกาค้างมองหน้าจอโทรทัศน์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวแกรก และลุกขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่นที่บ้านตนเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังตามมาอีกระลอก

ระหว่างทางจากห้องนั่งเล่นถึงประตูบ้าน เขานึกถึงความทรงจำครั้งยังเยาว์เมื่อครู่ไปด้วย

ถ้าอเมริกาจำไม่ผิด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคือ เขานำกุหลาบสามดอกไปวางไว้ข้างหัวเตียงของอังกฤษที่นอนหลับไปแล้ว ทิ้งไว้โดยไม่มีข้อความใดๆ แล้วก็วิ่งกลับห้องนอนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ในใจนึกคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานาที่จะเกิดขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้

อังกฤษจะรู้ไหมว่าเขาเป็นคนให้

แล้วอังกฤษจะดีใจไหม

...อังกฤษจะมองเห็นเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างหรือเปล่า

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันถัดมา ก็คือความปกติ

อังกฤษยังคงทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเดิม ชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระที่ไม่มีวี่แววจะวนเข้าถึงเรื่องดอกกุหลาบได้เลยสักนิด

และนั่นทำให้อเมริกาถึงขั้นเงียบไปทั้งวัน

มานึกเอาตอนนี้ ตัวเขาเองก็เห็นว่าพฤติกรรมของเขาในตอนนั้นช่างเป็นพฤติกรรมที่เด็กเสียเหลือเกิน แต่จะกลับไปแก้ไขก็ไม่ได้ จึงทำได้แค่หัวเราะขำตัวเองเบาๆ ขณะเปิดประตูบ้านออกต้อนรับแขกผู้มาเยือนยามวิกาล

อเมริกา ทำไมถึงมาเปิดประตูช้านัก หา!!”

สิ่งแรกที่อังกฤษตะโกนใส่หน้าเขาหลังประตูเปิดก็คือประโยคดังกล่าว พร้อมกับการส่งใบหน้าบึ้งตึงที่ขึ้นสีเรื่อเพราะอากาศหนาวและความฉุนผสมกันมาให้

ก็ไม่ได้ช้าขนาดนั้นสักหน่อย... ทำตัวเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้

เท่านั้นละ อังกฤษก็แทบจะปาของที่พกติดมือมาใส่หน้าอเมริกาทันใด ถอย! ฉันจะเข้า

อ้าว บ้านใครกันแน่เนี่ย...เขาแสร้งบ่น แต่ก็หลีกทางให้อังกฤษได้เดินเข้าแต่โดยดี ผู้มาเยือนก้าวเท้าฉับๆ เข้าบ้านอย่างคนรู้ทิศทางดี แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่อเมริกานั่งอยู่ถึงเมื่อครู่นี้

แล้วนี่บุกมาบ้านคนอื่นเย็นย่ำทำไมอะ...

คนโดนถามส่งสายตาขวางจัดมาให้ ก็วันนี้มันวันวาเลนไทน์ไม่ใช่เรอะ

แล้ว...

ถ้าฉันไม่รีบเอาชอคโกแลตมาให้นาย เดี๋ยวนายก็งอนอีกไม่ใช่เหรอไง!”

ไม่เคยงอนสักหน่อย... ทำไมฮีโร่อย่างฉันจะต้องงอนที่ไม่ได้ชอคโกแลตด้วยล่ะบ่นพึมพำจากนั้นจึงตามไปนั่งลงข้างอังกฤษ

ต่างคนต่างเงียบกันครู่หนึ่งกระทั่งฝ่ายคนสูงวัยกว่าเปิดปากพูด

เอ้า!”

อเมริกามองชอคโกแลตแนบกุหลาบแห้งหนึ่งดอกที่อังกฤษส่งมาให้แบบงงๆ

โห จะให้กันทั้งที ให้กุหลาบแห้งอย่างนั้นเหรอ อังกฤษ นี่นายจะงกไปถึงไหนเนี่ยปากก็ว่าแบบนั้น แต่มือกลับรีบรับมาก่อนที่คนให้จะเปลี่ยนใจเอาไปทิ้งลงถังขยะเพราะความกวนของเขาเสียก่อน

คนเขาให้ก็ยังจะบ่นอีกนะ...พอโดนว่าแบบนั้นเข้า คนงอนก็ดูท่าจะกลายเป็นอังกฤษแทน ร่างเพรียวจึงทิ้งตัวให้จมหายไปกับโซฟา พลางกอดหมอนอิงแน่นคล้ายจะฝังหน้าตัวเองให้หายไปกับหมอนมันเสียอย่างนั้น

อเมริกามองท่าทางแบบนั้นแล้วลอบถอนหายใจด้วยความระอา เขาหันไปให้ความสนใจกับของที่ตนเพิ่งได้รับเมื่อครู่ สังเกตเห็นว่ามีการ์ดแนบติดอยู่ด้วยจึงหยิบออกมาอ่านทันที

อังกฤษที่มองเห็นเหตุการณ์นั้นผ่านทางหางตาผุดลุดขึ้นขึ้นเสียงดังทันใด

เฮ้ย... เดี๋ยวสิ เดี๋ยวเซ่! อย่าอ่านกันต่อหน้าต่อตาแบบนี้ได้ไหมเล่า

แม้อีกฝ่ายจะโวยวายขนาดไหน อเมริกาก็ยังไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังอ่านออกเสียงหน้าตาเฉย สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ เจ้าเด็กบ้า! …โหย ขนาดการ์ดก็ยังจะว่าอีกเหรอ นายเนี่ยเขาแกล้งบ่นงึมงำ กุหลาบดอกนี้ มีเด็กที่ไหนก็ไม่รู้แอบมาให้เมื่อนานมากแล้ว พอดีเก็บกวาดเจอเข้า ไม่อยากให้เสียของ เลยเอามาให้น่ะ... อย่าเข้าใจผิดคิดว่ามีความหมายอะไรแอบแฝงล่ะ!”

ทั้งคู่เงียบกันไปอีกพักใหญ่

ก... ก็อย่างที่ว่าแหละ อย่าเข้าใจอะไรผิดไปล่ะ ฉันไม่ได้เก็บมันเอาไว้อย่างดีตลอดหรอกน่ะ ก็แค่เผลอวางๆ เอาไว้ในหนังสือจนมันแห้ง แล้วบังเอิญไปค้นเจอเท่านั้นล่ะอังกฤษรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน ท่าทางพิรุธจนคนที่ตอนแรกไม่ทันได้คิดอะไรมากชักจะเริ่มคิดตามไปแล้วเหมือนกัน

แสดงว่าเก็บเอาไว้ตลอดเลยสินะ...

ความคิดที่ทำให้รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ กระทั่งรู้สึกว่าดีใจออกนอกหน้าแบบนี้มันเสียฟอร์มชัดๆ นั่นละ เขาถึงได้หุบยิ้มทันที

แต่ฝ่ายที่เสียฟอร์มยิ่งกว่าก็คืออังกฤษ และนั่นเป็นสาเหตุให้ตอนนี้อังกฤษกำลังอาละวาดเพราะการ์ดตัวเองไม่หยุดหย่อน

ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!”

ไม่ต้องเขินน่าลุง มันสายไปแล้วล่ะ เพราะนายพูดออกมาเองหมดเลยนี่นา

เจ้าเด็กบ้า!

 

 

ถึงแม้ว่าเรื่องเมื่อครั้งตอนเด็กของเขาจะจบลงไม่ดีสักเท่าไรนัก

แต่ในที่สุด...

 

 

ตอนนี้ เขาก็ได้กุหลาบมาไว้ในครอบครอง

 

 
END.

------------------------------------...

postscript;
- ช่วงนี้หนีความจริงอย่างมากฮะ แต่ถึงจะบอกว่าหนีความจริงก็ตาม มันก็เป็นช่วงระยะสุดท้ายแล้วล่ะ เลยรู้สึกว่าจะปล่อยตัวเองมาเขียนฟิคก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ...
- จริงๆ แล้วฟิคเรื่องนี้เป็นฟิควันวาเลนไทน์ฮะ ซึ่งก็ได้พล๊อตมาตั้งแต่ก่อนวันวาเลนไทน์พอสมควรเสียอีก แต่ประสบกับโรคเลื่อนสารพัด จนกระทั่งวันนี้มันทนไม่ไหวแล้ว อยากจะแต่งฟิคให้สมกับที่หายอยาก มันจึงได้ออกมาฮะ
- สารภาพตามตรงคือ จำพล๊อตที่คิดได้ตอนแรกไม่ได้ (ฮา) จำได้แต่ว่าตอนแรกมัน angst ส่วนปัจจุบัน... โรแม้งไปแล้วล่ะ "orz

 

แล้วพบกันใหม่นะฮะ
หวังว่าจะเป็นในเร็ววัน (ฮา)

 

ปอลอว์
สถานการณ์แอนโธตอนนี้: 44%
คาดว่าหลังแต่งฟิคเรื่องนี้เสร็จแล้ว จะมีกำลังวังชาในการปั่นเพิ่มขึ้น... หวังว่านะฮะ
(แต่ตั้งใจว่าจะให้จบอาทิตย์นี้ล่ะ... ต้องจบอาทิตย์นี้สิ TwT)

 

Comment

Comment:

Tweet

อ้ากก เบย์เอย์น่ารัก!
อาเธอร์ซึนได้อี๊กกกกก

#6 By PuppyToshi on 2010-03-08 19:10

กลับมาเม้นดีๆ อีกรอบ จริงๆ แอบอ่านที่ออฟฟิศไปแล้ว แต่ไม่มีสมาธิเม้นเลยกลับมาที่บ้าน พร้อมอ่านใหม่อีกรอบ

อยากบอกตอนแรกนี่แอ๊งมากๆ เลยค่ะ กับที่อังกฤษพูด แบบ โอ๊ยยย ไอ้นิสัยที่ทำร้านเมริกาไม่รู้ตัวนี่มันก๊าววว XDDD ก็เพราะไปทำแบบนี้ไงคะ เลยโดนประกาศอิสรภาพใส่ 555 ตอนที่บอกอัลฟ์ทำช้อคโกแลตร่วงและบอกไม่อยากได้แล้ว นี่มันเด็กแบบน่าร้ากกก หรืออย่างตอนที่เงียบไปทั้งวันเพราะอังกฤษไม่มีปฏิกริยาอะไรก็อีก แบบแม่ยกเฝ้ามองห่างๆ ด้วยสายตาอบอุ่นทีเดียวเลยล่ะ 555

กลับมาตอนโต อ่านไปแบบน่ารัก กุ๊กกิ๊กกับบทสนทนามาก แต่ตอนจบประโยคสุดท้ายนี่โดนน้อคเอาท์ไปเลยค่ะ

ตอนนี้ เขาก็ได้กุหลาบมาไว้ในครอบครอง

ปิดแบบ ให้ความรู้สึก กุหลาบในที่นี้หมายถึงความรู้สึกและตัวท่านด้วยสินะ >__< ชอบที่วกกลับมาได้สวยงามมากเลยค่ะ กับสิ่งที่ชอบอย่างหนึ่งในสไตล์ฟิคน้องวินด์คือ พวกอากัปกริยาเล็กน้อยๆ ในเรื่องที่แทรกเข้ามาให้อ่านได้เพลินๆ น่ะค่ะ จะที่จิบิอัลนอนไม่หลับ ท่านที่กอดหมอนไม่พูดอะไร นึกภาพตามแล้วมันอ๊างมากๆ เลยยย

ส่วนตัวพี่ชอบอ่านฟิคที่บรรยายเหตุการณ์ ช่วงเวลาสั้นๆ ที่สองคนนี้อยู่ด้วยกัน เหมือนเอาแค่โมเม้นหนึ่งมาเล่า ซึ่งน้องวินด์เขียนสไตล์นี้ได้ถึงมากๆ เลย หวังว่าจะได้อ่านอีกนะคะ (รอเรื่องในแอนโธอย่างใจจดจ่อ อ่อ จริงๆ มีเรื่องอยากคุยเกี่ยวกับโปรเจ็คแอนโธแต่สี่วันนี่พี่ออก ตจว หมดเลย ^^" เอาว่า น้องวินด์เลือกซีนภาพประกอบในเรื่องไว้สองรูปพร้อมบรีฟเตรียมไว้ด้วยก็ดีน้าา)

#5 By chibi on 2010-03-03 21:15

ซึนเดเระมากๆๆๆๆๆๆๆ

#4 By Micky" on 2010-03-03 20:14

เบย์เอย์~~>[]<(ไม่ได้อ่านนาน)

โดนความซึนของท่านกระแทกลูกกะตาอย่างแรง >[]<กี๊ซ..ซซ อ๊างงงง อยากโขกคอมด้วยความอร้างง (ใกล้บ้าละ)
ขอให้มีกำลังแต่งต่อนะ=v=// เค้าจะรอ~อาทิตย์นี้สิน้ะ?=w=++

#3 By - ' ray-lay ' - on 2010-03-03 12:22

อ๊ากกกก เบย์เอย์ ชอบจังเลยคร๊าบบบ
อาเธอร์ซึนเหมือนเดิมเลยน้า~
อ่านแล้วกระชุ่มกระชวยซะจริงเชียว cry

#2 By RaWaNa on 2010-03-03 10:18

อาจจะเม้นเกรียนเพราะอยู่ที่ออฟฟิศแต่ขอโฮกกกก ฟิคคค ฟิคคคคน้องวินด์ กรี๊ดดดดดดดด (อย่าตกใจกำลังภาวะลงแดงอยากอ่านฟิคเบย์เอย์ ฮา)ขอสครีมแบบเกรียนๆ ก่อนนะคะไว้จะหาเวลาอู้อ่านให้ได้เน้อ อ่านไปสองย่อหน้าแรกก็กลั้นยิ้มไม่ได้แล้วอ่า (แล้วจะแอบอ่านยังไงวะ)

เห็นทอล์คตัวจางแล้ว แปลว่าพี่จะได้อ่านงานน้องเบิ้ลสองสินะ อูวว ดีๆๆ สู้นะคะ

#1 By chibi on 2010-03-03 08:00