[APH Fiction] Everyone Knows (Except US) [2]

posted on 12 Jan 2010 17:57 by fourseasons in Fic

*เอนทรี่ย์นี้มีความเกี่ยวข้องกับเฮตาเลีย อนึ่ง เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่ เขียนโดยมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับองค์กรและประเทศต่างๆ  เนื้อหาในนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลกนี้แต่อย่างใด กรุณาอ่านโดยใช้วิจารณญาณฮะ
*เอนทรี่ย์นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ BL (Boy's Love) ซึ่งเป็นเพียงจินตนาการของเจ้าของบล๊อคเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักของเฮตาเลียแต่อย่างใด

 

Everyone Knows (Except US)
aph. alfred*arthur. pg. romance.

 

[SIDE B.]

 

 

และพบว่าบางครั้ง... ไม่แน่ใจในคำตอบของตัวเอง

 

 

            อเมริกากำลังนั่งกระวนกระวายอยู่หน้าโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

            ถ้าพูดให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น คือ หนุ่มแว่นผมทองคนนี้นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นบ้านตัวเอง ซึ่งตั้งอยู่หน้าโทรทัศน์ที่กำลังฉายหนังแอคชั่นบู๊ล้างผลาญและส่งเสียงดังกึกก้องออกมาทุกห้านาที ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องที่หน้าจอ แต่กลับไร้ประกายสดใส มีแต่แวววุ่นวายใจฉายชัด ซึ่งสาเหตุของอาการดังกล่าวนั้นก็มาจากโทรศัพท์มือถือที่นอนนิ่งอยู่บนหน้าตักของเขานั่นเอง

            นิ่งจนชวนใจหาย

            เพราะหมายความว่าคนที่เขาเฝ้ารอยังไม่ทำการติดต่อมาสักที!

            รอมาตั้งแต่หกโมงเย็นของเมื่อวาน เวลาที่อเมริกามั่นใจว่าอีกฝ่ายยังไม่หลับเพราะเวลาของทางนั้นก็ยังไม่ขึ้นวันใหม่ และเขาตัดสินใจโทรศัพท์ไปเพื่อชักชวนให้มาร่วมฉลองปีใหม่กันที่บ้านของเขา หลังจากจ้องโทรศัพท์อยู่ร่วมครึ่งชั่วโมง

            จนกระทั่งตอนนี้... สี่ทุ่มครึ่งของนิวยอร์ค -- ตีสามครึ่งที่ลอนดอน ยังไร้วี่แววการติดต่อใดๆ !

            ช่างเป็นการเริ่มต้นปีใหม่ที่ไม่ดีเอาเสียเลย

            อเมริกาถอนหายใจ จับจ้องภาพยนตร์ตรงหน้าด้วยความเซ็งสุดขีด ขณะที่กำลังชั่งใจว่าควรจะนั่งอยู่ต่อจนถึงเที่ยงคืนเพื่อฉลองปีใหม่เพียงลำพัง หรือหนีความว้าเหว่ไปนอนเสียตั้งแต่ตอนนี้ดี โทรศัพท์มือถือก็สั่นครืดคราด ตามด้วยแผดเสียงลั่นจนเจ้าของถึงกับสะดุ้ง แต่ก็ไม่ลืมที่จะคว้ามันไว้

            ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอทำให้ความหวังของเขาพังทลาย

            แคนาดา...

            แม้ลึกๆ จะเสียดายสุดแสน แต่สุดท้ายอเมริกาก็กดรับสายอยู่ดี

            ว่าไง แคนาดา

            แว่วเสียงลมหายใจปลายสายสะดุดห้วง อาจเป็นเพราะตกใจกับเสียงตอบรับสุดห้วนของอเมริกา อ๊ะ... ครับ แค่จะโทร.มาบอกว่าคืนนี้ผมไม่อยู่ที่บ้านน่ะครับ ขอโทษด้วยที่คงจะไม่ได้แวะไปทักทายต้อนรับปีใหม่ด้วยน่ะครับ

            อ๋อ... เรื่องแค่นั้นเอง ไม่เป็นไรหรอกน่า ฮีโร่ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้ร้อก!” ว่าแล้วก็หัวเราะเสียงดังลั่น ยังผลให้อีกฝั่งโทรศัพท์ถึงขั้นงง

            แน่นอน... อเมริกาไม่นับเรื่องแค่นี้เป็นอารมณ์หรอกถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่อังกฤษ

            เขานึกในใจ แล้วสมองก็พลันไพล่ไปจุดข้อสงสัยหนึ่งขึ้นมาในหัว

            นี่ แคนาดา...

            ครับ?

            ว่าแต่ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนอะ?

            อ๊ะ... อ๋อ เอ่อ...เพียงแค่ฟังอาการตะกุกตะกักก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากตอบนัก เท่านั้น อเมริกาก็พอจะเดาได้ทันที อยู่... ที่บ้านคุณฝรั่งเศสน่ะครับ

            นั่นไง... ฮีโร่ไม่เคยผิด

            จริงๆ ผมตั้งใจจะกลับตั้งแต่ตอนบ่ายนะ แต่คุณฝรั่งเศสดันรั้งตัวผมไว้เสียอย่างนั้น ตอนนี้ผมก็เลยยังอยู่ที่บ้านเขาอยู่เลยแคนาดารีบแก้ตัวทันใด จริงๆ ผมตั้งใจจะขึ้นเครื่องไปพร้อมกับคุณอังกฤษด้วย แต่ก็เพราะโดนรั้งแหละครับ เลยไม่ได้กลับไปที่บ้านจนได้...

            คำอธิบายเสริมทำให้อเมริกาเบิกตากว้างทันใด นายว่าอะไรนะ? แคนาดา

            หา? ครับ?

            อังกฤษ... ขึ้นเครื่องไปไหน?

            อ้าว ก็ขึ้นเครื่องไปหาอเมริกาสิครับ วันนี้พวกคุณนัดกันไว้ไม่ใช่เหรอ... นี่คุณอังกฤษก็ไปนานแล้วนะครับ ตามกำหนดก็น่าจะไปถึงได้สักพักแล้วนี่นา...น้ำเสียงของแคนาดาเจือแววครุ่นคิดระคนเป็นห่วงอยู่ในที

            แต่คนฟังน่ะตกใจยิ่งกว่า!

            หา! ว่าไงนะ! ถ้ามาถึงแล้วทำไมตาลุงนั่นถึงไม่โทร.มาหากันเลยล่ะ บ้าเอ๊ยอเมริกาเผลอตัวขึ้นเสียงดังด้วยอารามตกใจ ลุกพรวดไปหยิบเอาเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมใส่ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงไปปิดโทรทัศน์ แล้วอังกฤษบอกได้นายไหมว่าจะไปที่ไหน?

            เอ๊ะ... ไม่ได้บอกนะครับ...

            งั้นเหรอ... ขอบใจมากนะ แคนาดา ยังไงก็สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้า ปีหน้ามีอะไรก็บอกฮีโร่ได้ทุกเรื่องเลยนะยังไม่วายพูดติดตลกทั้งที่ในใจกำลังร้อนรนสุดแสน

            ฝ่ายตรงข้ามบอกสวัสดีปีใหม่พร้อมกล่าวลา และอเมริกาก็ตัดสายโทรศัพท์ก่อนจะก้าวพรวดออกนอกบ้านของตัวเองไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

            รู้แต่ว่า ถ้าเจอหน้าพ่อคนปากหนักเมื่อไร จะขอหยิกแก้มแรงๆ สักหลายๆ ที ฐานทำให้คนอื่นเป็นห่วง และทำให้ฮีโร่หวิดจะหัวใจวายตายตั้งแต่ยังไม่ขึ้นปีใหม่

            ขอบอกว่าโทษข้อหลังเป็นโทษร้ายแรงมากเลยด้วย!

 

 

            นิวยอร์คไม่ใช่เมืองขนาดเล็กๆ

            เรื่องนี้เขารู้ดี และคิดว่ารู้ดีพอกันกับเจ้าบ้าน อังกฤษเคย ปกครองผืนแผ่นดินนี้นานหลายปี กับแค่เรื่องความเปลี่ยนแปลงและลักษณะของที่ดินผืนนี้ ไม่มีทางที่อังกฤษจะไม่รู้

            แต่รู้ทั้งรู้ ใจลึกๆ ก็ยังหวังว่าใครบางคนจะหาตัวเขาเจอในเมืองใหญ่ แม้อีกใจจะคอยย้ำคอยเตือนตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้

            ถึงปากจะบอกว่าตัวเองเป็นฮีโร่ แต่อเมริกาก็คืออเมริกา... อเมริกาที่ไม่ใช่ฮีโร่เหมือนในการ์ตูน

            อังกฤษเป่าลมหายใจออก ก่อควันขาวจากลมหายใจเบื้องหน้า ร่างเพรียวที่ซุกตัวอยู่ในเสื้อโค้ทและผ้าพันคอทำหน้าบูด ทิ้งตัวลงพิงม้านั่งตัวยาวในสวนสาธารณะที่ไม่ค่อยหลงเหลือผู้คน บนที่นั่งว่างข้างๆ กันมีถุงของขวัญที่สุดท้ายก็เลือกมาแบบขอไปที แต่ยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ให้หรือเปล่า

            เขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา จดๆ จ้องๆ อยู่หลายครั้งหลายครา บางโอกาสเขากดหาชื่อของอเมริกา จ้องมองอย่างชั่งใจ แต่สุดท้