[ B V ★ V I N N ]

๑.

ผมไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติมาเมื่อวันที่สิบห้าตุลาคมครับ
พูดง่ายๆ ก็คือไปมันตั้งแต่วันแรกนั่นแหละ

ซึ่งก่อนจะไปก็มีเรื่องให้ระทึกใจหลายครั้ง
บ้างก็ขู่ว่าเดี๋ยวคนเยอะนะบ้างล่ะ (ถึงจะปิดเทอม แต่นี่มันก็วันธรรมดานะคุ๊ณ)
บ้างก็ว่างานมันเริ่มตอนเย็นไม่ใช่เหรอ (!?)
แต่สุดท้ายก็ไปจนได้ล่ะครับ

กลุ่มคนที่ลากไปด้วยกันก็คือเพื่อนโรงเรียนเก่า -- เหล่า "เลอกาเม่" หน้าเดิมๆ ฮะ
มีเรื่องน่าหงุดหงิดก่อนไปถึงงานเหมือนเดิมด้วยล่ะ แต่ช่างมันเถอะเนอะ
(ขี้เกียจจะเอามาเป็นอารมณ์แล้วครับ เรื่องมันเยอะเกิน)

วันนั้นคนน้อยผิดคาดครับ
เดินสบายมาก ผิดกับวันเสาร์อาทิตย์ เพราะทุกปีจะไปกับครอบครัว
คนเยอะจนเดินไปเดินมาแล้วเหลือผมกับพ่อเดินกันอยู่สองคน
ส่วนคนอื่นก็นั่งอ่านหนังสือที่ซื้อรอกันแล้วครับ

เพราะว่าคนน้อยจนอยากอยู่นานๆ หรือเพราะติดนิสัยจากการเดินกับพ่อก็ไม่รู้...
ผมเลยเดินไปประมาณห้าถึงหกชั่วโมงได้ครับ
แบบว่า ไม่ได้สำเหนียกตัวเองเล้ย ว่าคืนก่อนหน้านั้นนอนไปแค่สามชั่วโมงอ้ะ...

พอกลับถึงบ้าน คืนนั้นก็เลยสลบเหมือดมันตั้งกะห้าทุ่มกว่าเลยครับ...
(เร็วสุดๆ แล้วนะนั่น..)

๒.

(นี่มันกองขยะหรือกองหนังสือน่ะ...!?)

(เบ็ดเสร็จสามสิบเล่ม)

(ทั้งหมดนี่ของคนหนึ่งคนอ่าน...)

ความเสียหายต่อกระเป๋าตังค์ในวันนั้นครับ
และแน่นอนว่าเสียหายถึงมือ เพราะแบกทั้งหมดนี่ขึ้นรถไฟใต้ดินกลับคนเดียว...

เพื่อนบอกว่า
"แกซื้อแบบบ้าคลั่งมาก"

...นี่มันเรื่องปกติในการซื้อหนังสือที่งานสำหรับเค้ากับพ่อนะ

๓.

(ขาดไปเล่ม... พ่อบ้านเล่มที่หน้าปกเป็นเจ้านายนั่นไง)

ไม่ต้องบอก ใครๆ ก็น่าจะรู้ว่าตัวผมไซร้เป็นโอตาคุอยู่เกินครึ่งครับ
และช่วงนี้ก็ยังอยู่ในช่วง "ระลึกความหลังอีกด้วยล่ะ"
(ไม่ได้ทำตัวแก่นะเออ ไม่เหมือนกัน!)

เพราะอย่างนั้น หนังสือการ์ตูนเรื่องแรกที่หยิบที่บูธ SIC จึงเป็น "อูเทน่า" ล่ะครับ...

นอกจากนั้นก็มีบรรดาการ์ตูนออกใหม่กับการ์ตูนที่ซื้อไม่ทันฮะ
ตอนนี้อ่านอูเทน่าจบทั้งเรื่องแล้ว และก็บั่นทอนปัญญาสามัญประจำบ้านด้วยฮะ

ความรู้สึกหลังอ่านจบคือ...
ใครก็ได้ bit อูเทน่ามาให้ดูหน่อยสิครับ อยากดูอ้ะะะ \T[]T/

๔.

(เข้ากับพื้นหลังแท้)

ผมไม่เคยอ่านนิยายของคุณมุราคามิครับ
เคยแต่ได้ยินชื่อมา แต่ถ้าจำไม่ผิดก็ไม่เคยอ่านล่ะ
(หรือถึงจะเคยอ่าน ก็อาจจะอ่านผ่านๆ ไม่จบเล่มก็ได้ล่ะมั้ง ถึงจำไม่ได้)

แต่ก็ซื้อเล่มนี้มา เพราะอยากจะ "ลอง" อ่านงานของนักเขียนคนนี้ดูครับ
ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะชอบรูปเล่มด้วยก็ได้ล่ะมั้ง

และอีกส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะ...
หนังสือของคุณมุราคามิมันวางอยู่ที่บูธระหว่างบรรทัดที่ขายหนังสือของคุณนิ้วกลมอยู่ด้วยก็ได้ล่ะครับ

๕.

(คำเตือน -- อย่าเอาออกจากถุงในเวลากลางคืน)

เห็นผมขี้กลัวแบบนี้ก็เถอะ แต่ว่าช่วงหนึ่งในชีวิต ผมก็อ่านนิยายแบบนี้เป็นว่าเล่นเหมือนกันนะครับ
วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเดินเข้าออกห้องสมุดเพื่อยืมนิยายประเภทนี้มาอ่าน
โอตสึอิจินี่เป็นพระเจ้าเลยเชียวล่ะ
(ที่จริง ทุกวันนี้ก็ยังชอบงานของโอตสึอิจิอยู่นะครับ!)

ทางด้านซ้ายเป็นงานของคนเขียนยาคุโมะครับ
สะดุดตาเพราะหน้าปก ทั้งที่ใจหนึ่งก็กลัว แต่อีกใจก็อยากอ่านเป็นบ้า
สุดท้ายเลยตัดสินใจซื้อมา โดยตั้งเงื่อนไขแลกกันอ่านกับอีกเล่มของเพื่อนครับ
(ของคนเขียนคนเดียวกัน แต่ที่เพื่อนซื้อมันเป็นซีรี่ส์ ;p)

ส่วนทางขวาเป็นของคุณอาคากาวะ จิโร คนเขียนมิเกะเนโกะครับ
เคยอ่านค้างไว้ตอนยังเรียนอยู่ (ตอนอยู่มอหกนี่ล่ะ) แล้วก็อ่านไม่จบเพราะไม่กล้ายืมไปอ่าน
(กลัวไม่ได้อ่านหนังสือเรียน ฮา)
ก็เลยซื้อมาเก็บเสียเลยฮะ ชอบงานของคนเขียนคนนี้อยู่แล้ว

(แต่ก็พูดตรงๆ ว่าไม่ได้ตามอ่านทุกเรื่องหรอกฮะ รู้สึกว่าแนวชื่อเรื่องเขาคล้ายกันจนน่าเบื่อน่ะ
(ที่จริงก็แนวเรื่องด้วยนั่นล่ะ)
อืม... ต้องโทษคนแปลมากกว่ารึเปล่านะครับ? กรณีนี้เนี่ย...
(ล้อเล่นนะครับ... มันออกมาเร็วเกินไปด้วยนั่นแหละ))

๖.

(ขาวสว่างสะอาดสะอ้าน)

ผมกำลังติดงานของคุณนิ้วกลมครับ
ติดหนึบยิ่งกว่ากะจั๊วติดกับดักอีกล่ะครับคุณ

เรื่องมันเริ่มจากการอ่านลอนดอนไดอารี่เล่มเดียว และผมก็ดึงตัวเองออกมาไม่ได้อีกเลยครับ
ผมชอบงานเขียนของเขาเป็นบ้า!

เพราะอย่างนั้นเลยเดินหน้าตั้งตรงไปหาสนพ. a book
แล้วก็หยิบเล่มอื่นติดมือมาด้วยนิดหน่อยครับ...

ผมว่าสักวันผมคงต้องเสียเงินให้ a book หมดตัวเป็นแน่แท้เลยล่ะ...
(อ๊ะ แต่รูปข้างบนนี่เป็นของ "a book" กับ "ระหว่างบรรทัด" นะครับ)

๗.

(ดุ่ยอ่านนิยายรัก -- กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!)

เพื่อนสาวของผมทำงานอยู่สนพ. physics center ครับ
ที่จริงก็คือไปทำงานพิเศษนั่นล่ะ ไม่ใช่ว่าเธอเรียนจบแล้วไปเป็นบอกออยู่หรืออะไรเทือกนั้นหรอกนะ
(เมียน้อยตบ! ยังไม่แก่ขนาดนั้นย่ะ!)

เมื่อพบหน้ากันหลังจากห่่างหายไปนาน จึงเกิดกระบวนการ reuunion ขึ้น
นั่นคือมีการแช่หน้าบูธเป็นเวลายาวนานอย่างยิ่ง เลือกไม่ได้สักทีว่าควรซื้ออะไร
แล้วท้ายที่สุดก็มีกระบวนการแลกเปลี่ยนขึ้น พร้อมขอของแถมจากเพื่อนอีกนี้ดดด ติดมือมา

รบกวนหน้าบูธเป็นเวลานานมาก ขอโทษนะครับ PC =/\=

ตอนนี้แกะเล่มริมขวาสุดอ่านไปนิดหน่อยแล้ว
แต่นิดจริงๆ ยังพูดอะไรไม่ได้ทั้งนั้นครับ

บอกได้แค่ว่า...
ชื่อตัวละครจีนจำยากเป็นบ้า...

เท่านั้นแหละครับ

๘.

(เบลอสะบัด)

ผมเป็นแฟนหนังสือคุณวินทร์ เลียววาริณครับ
รักมาตั้งแต่มอต้นแล้ว แต่ก็เป็นแฟนคลับเงียบๆ แค่ได้อ่านแล้วก็สุขใจ อะไรประมาณนั้น
(แต่หนังสือออกต้องรีบเก็บ! หนังมาให้ตายก็ต้องดู! -- อะไรประมาณนั้นแหละครับ)

คราวนี้มีหนังสือออกใหม่ ผมก็หยิบมาเหมือนเคยครับ
แต่ว่าไม่หมดหรอกนะ

ไม่ได้หยิบมังกรเซนติดมือมาด้วยฮะ
คิดว่าตัวเองคงยังไม่มีอารมณ์มากพอจะอ่านให้กำซาบซึ้งถึงความหมาย (ฮา)

ก็เลยหยิบยาแก้สมองผูกตราควายบินมา
เผื่อจะช่วยขัดเกลาการเขียนและปลุกระดมความคิดที่ชักมอดได้บ้าง

ก็หวังแบบนั้นนะครับ

๙.

(ขาดชานะเล่มแปด ...เจ้าน้องชายโลลิค่อนมันเอาไปอ่านแล้วครับท่าน)

สุดท้าย เจไลท์ครับ
ผมติดตามมานานแล้วล่ะ แต่พักหลังๆ นี่เริ่มซื้ออย่างเดียว
อ่านเอิ่นไม่ทันแล้วครับคุ๊ณณณ! จะรีบออกไปไหนกันนะ...

เสียดายอย่างเดียว

ไม่ได้หยิบใต้ฟ้าจันทร์ครึ่งดวงมาให้น้องชายด้วย (ไม่รู้ว่ามันจะอ่านนี่!)
เงินรวมเลยไม่ถึงเจ็ดร้อย อดซองใส่หนังสือไปตามระเบียบครับ...
(ตกลงมันจะเอาหนังสือหรือของแถม...)

ว่าแต่
ซื้อหนังสือมากมายขนาดนี้...
แล้วผมจะได้อ่านหนังสือกับทำจ๊อบที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จมั้ยครับเนี่ยยยยย