[APH Fiction] After Valentine

posted on 15 Feb 2009 20:11 by fourseasons in Fic

*เอนทรี่ย์นี้มีความเกี่ยวข้องกับเฮตาเลีย อนึ่ง เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่ เขียนโดยมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับองค์กรและประเทศต่างๆ  เนื้อหาในนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลกนี้แต่อย่างใด กรุณาอ่านโดยใช้วิจารณญาณฮะ

 

After Valentine
aph. alfred*arthur. pg. mild romance. 090214; valentine.

 

            วันนี้วันที่สิบห้ากุมภาพันธ์... หนึ่งวันหลังวันแห่งความรักหรือวันวาเลนไทน์

            แล้วเขามาทำอะไรอยู่ที่นี่กันนะ... ?

            อังกฤษยืนอยู่เบื้องหน้าบ้านหลังใหญ่ของอเมริกาพร้อมของขวัญห่อเล็กในมือหนึ่ง และกระเป๋าเอกสารที่แบกมาเป็นข้ออ้างในอีกมือหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดไปรเวทประจำทำหน้ามุ่ยอยู่นานแสนนานในพื้นที่ต่างถิ่นแต่คุ้นเคยไม่ต่างจากบ้านของตัวเอง

            คิดในใจว่าสิ่งที่ตนทำอยู่นี้ถูกต้องและสมควรแล้วหรือ ในเมื่อช่วงนี้อาการเจ็บไข้ของใครหลายคน ซึ่งแน่นอนว่ารวมเขาด้วย นั้นไม่สู้ดีนัก แต่ตัวเขายังจะมาสนใจใครคนหนึ่งเป็นพิเศษในสภาวการณ์เช่นนี้... เห็นจะไม่ใช่เรื่องสมควรนัก

            แต่คิดไปก็คงไม่ได้อะไรมาก ในเมื่อขาเจ้ากรรมก็พาเขามายืนอยู่หน้าบ้านคู่กรณีแล้ว... คิดจะถอยหลังกลับเอาตอนนี้นั้นเห็นจะเป็นการสายไป

            ...หรือบางทีอาจไม่สาย?

            ห้วงคิดของคนเจ้าอารมณ์ชักเริ่มแปรปรวน ห่อของที่หนักไม่ถึงครึ่งกิโลกรัมในมือดูจะหนักเป็นตันขึ้นมาในชั่วเสี้ยววินาทีได้อย่างน่าประหลาด นึกอยากจะวางกองไว้ที่พื้น แล้วทำไม่รู้ไม่เห็นเดินทางกลับบ้านของตนเสีย ปล่อยให้ของขวัญตามมารยาทผจญชะตากรรมของมันเองโดยที่เขาเลือกจะเป็นผู้ไม่มีส่วนรู้เห็น

            ถือว่าส่งถึงที่แล้ว ชื่อผู้ให้ผู้รับก็มีไว้พร้อม จะมางอแงใส่เขาทีหลังก็ไม่ได้แล้ว!

            คิดเองเออเองเสร็จสรรพก็ตั้งท่าจะวางของลงตามที่ตัวเองวางแผนไว้ในใจ แต่ไม่ทันได้ทำดังนึก ประตูไม้หน้าอังกฤษก็เปิดออก พร้อมปรากฏร่างที่ดูคุ้นตากับหมีขาวที่จำชื่อเจ้านายไม่เคยได้สักที

            อังกฤษขยับปาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาด้วยตะลึงเกินจะเปล่งเสียง

            ...แคนาดา...

            อ้าว เอ๋... คุณอังกฤษ สวัสดีครับ หนุ่มเมเปิ้ลทักทายพลางยื่นมือออกมาข้างหน้าตามมารยาท เห็นดังนั้นอังกฤษจึงเลี่ยงที่จะหนีไม่ได้และจำต้องทักตอบ แต่ก็ปล่อยให้แคนาดาเป็นฝ่ายพูดอยู่คนเดียว มาหาอเมริกาเหรอครับ? ทำไมถึงไม่กดกริ่งล่ะ... นี่คุณรออยู่ตรงนี้นานไหมครับนี่

            เล่นยิงคำถามใส่ติดกันเป็นชุดเดียวแบบนี้ อังกฤษก็อับจนหนทางจะหาช่องแทรกตอบ ได้แต่เลือกเอาบางส่วนมาตอบ ก... ก็ไม่นานนักหรอก ว่าแต่... เจ้าเด็กบ้านั่นอยู่ที่ไหนล่ะ? หยอดคำถามปิดท้าย เป็นอันรวมตอบว่าเขาเดินทางเพื่อมาพบเจ้าบ้านจริงๆ

            แคนาดายิ้มบาง ร่องรอยความลำบากใจพาดผ่านบนใบหน้าอย่างบางเบาแต่ก็ไม่น้อยเกินจะไม่ทันสังเกตเห็น อยู่ในห้องทำงานน่ะครับ แต่ก็ไม่เป็นอันทำงานสักเท่าไรหรอก...

            คนฟังไม่ซักถามกลับ แต่เลิกคิ้วพอให้รู้ว่าสงสัยและเป็นสัญญาณให้แคนาดาพูดต่อไป แม้ในใจจะเริ่มมีข้อสันนิษฐานที่ไม่เป็นผลดีกับตัวเองสักเท่าไรนักอยู่ก็ตาม

            เห็นเขาบ่นว่าคุณไม่ยอมให้ชอคโกแลตเมื่อวานนี้น่ะครับ

            สิ้นคำตอบ อังกฤษก็แทบโยนของในมือทิ้งแล้วตะโกนว่า ไอ้เด็กบ้า ฉันว่าแล้ว!

            แคนาดามองเขาด้วยสีหน้าคล้ายจะเห็นใจ แต่เมื่อพิศอีกทีก็อาจคล้ายกับว่ากำลังขบขันอยู่ในที คนอายุน้อยกว่าเอ่ย ถ้ายังไง... ผมขอตัวก่อนแล้วกันครับ ว่าแล้วก็ก้มตัวเล็กน้อยอย่างคนว่านอนสอนง่าย ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้อังกฤษยืนฉุนอยู่เพียงลำพัง

            หลังจากฉุนอยู่พักใหญ่  อังกฤษก็ตัดสินใจถือวิสาสะเดินเข้าบ้านอเมริกาโดยไม่คิดแม้แต่จะส่งเสียงขออนุญาต ที่ตั้งใจจะทำเนียนวางของแล้วหนีกลับบ้านเป็นอันพังทลายด้วยความฉุนขาด นัยว่าไม่ได้อาละวาดให้พอใจ คืนนี้คงเป็นอันกินไม่ได้ นอนไม่หลับ

            ก็มันเรื่องอะไรที่เขาต้องเป็นฝ่ายให้ชอคโกแลตเด็กบ้านั่นด้วยเล่า!

            ใครที่ไหนมันบัญญัติว่าวันวาเลนไทน์ต้องแลกของขวัญ มอบความรักออกมาเป็นรูปธรรมไม่ในลักษณ์ของชอคโกแลต ก็ดอกกุหลาบ การ์ด หรือตุ๊กตาหมีทั้งหลายแหล่กัน อย่าให้อังกฤษผู้นี้เจอหน้า พ่อจะเขม่นตาเขียวปัดให้ดูชม!

            ...คิดไปเช่นนั้น ไม่ได้สำเหนียกเลยว่าไอ้คนที่จะโดนมันก็ตัวอังกฤษเองนั่นแหละ

            สองขาพาร่างของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเดินไปถึงที่หมายในที่สุด ระหว่างทางพบคนงานบ้านอเมริกาแล้วก็เป็นอันต้องเผยอยิ้มตามมารยาทเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคนเขาจะหาว่าอังกฤษไม่มีมารยาทเอาเสียได้

            ฉับพลันที่ดวงตาสีมรกตตกลงบนร่างที่นั่งคุดคู้หมุนตัวไปมาอยู่บนเก้าอี้บุนวม รอยยิ้มที่สู้อุตส่าห์ปั้นแต่งมาอย่างดีตลอดทางก็เป็นอันอันตรธานหายวับในชั่วพริบตา

            ทำตัวเป็นเด็กห้าขวบไปได้!

            เฮ้ย อเมริกาเมื่ออีกฝ่ายทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ เขาก็ขอเลือกจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ใจโหด ใช้เสียงดุเรียกในทันที

            เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนเบือนหน้ามามอง นัยน์ตาสีไพลินไหววูบเมื่อสังเกตเห็นเขา ก่อนคนตัวใหญ่ใจเด็กจะสะบัดหน้าพรืด ทำเหมือนอังกฤษไม่มีตัวตน

            ยังจะมาทำงอน!?

            ความอดทนของอังกฤษชักใกล้ขาดผึง แต่ด้วยความรู้สึกที่ว่า เป็นผู้ใหญ่จำเป็นต้องมีเหตุผลและความอดทน เขาจึงกลั้นใจเรียกอีกครั้ง อัลเฟรด เอฟ โจนส์ นายไม่คิดจะรับแขกสักหน่อยหรือไง?

            ...ก็ไม่ได้เชิญสักหน่อยเจ้าบ้านตอบเสียงอู้อี้

            เท่านั้นล่ะ หนุ่มเมืองผู้ดีก็ถึงกับหลุดสภาพอดีตผู้ร้าย ก้าวตึงตังไปยืนอยู่หน้าอเมริกา ก่อนจะดึงเสื้ออีกฝ่ายขึ้น แล้วโยนกล่องชอคโกแลตที่อุตส่าห์นำมาให้ใส่หน้าอเมริกาเต็มแรง

            เจ้าชอคโกแลตที่น่าสงสารกลิ้งขลุกลงไปนอนกองพื้นร่วมกับเปลือกชอคโกแลตอีกจำนวนไม่น้อย

            นี่มันงอนจนไปซื้อชอคโกแลตมากินดามใจเองอีกแล้วเหรอ!?

            เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว กับแค่ไม่ได้ชอคโกแลต มันจะอะไรกันนักกันหนา!” อดีตผู้ปกครองเอ็ดเสียงดัง ก้มหน้าจ้องอีกฝ่ายด้วยท่าทางเอาเรื่อง ขณะที่อเมริกาก็จ้องกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายมาให้นายด้วยเล่า หา!”

            อเมริกาปรายตามองคนพูด ก็อังกฤษโตกว่านี่...

            เหตุผลที่ได้ยินแล้วอังกฤษถึงกับอดไม่ได้ที่จะตบกบาลคนตรงหน้าเข้าให้หนึ่งที เหตุผลแถขนาดนั้น พูดออกมานี่ สีข้างพังแล้วหรือยัง!

            เจ็บนะ!” คนโดนทำร้ายบ่นหงุงหงิง ดวงตาใต้กรอบแว่นมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ แต่เนื่องจากอเมริกาก็ไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ แล้ว แทนที่อังกฤษเห็นแล้วจะรู้สึกเห็นใจหรือสงสาร กลับรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นเป็นเท่าตัว

            เลิกทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักทีได้ไหม!”

            อะไรเล่า คำก็ว่า สองคำก็ด่า แถมมาถึงยังทำร้ายกันอีกต่างหาก ชอคโกแลตก็ไม่ให้ยังจะทำร้ายร่างกายอีก เดี๋ยวฟ้องศาลเลยนี่

            ก็ซื้อมากินเองไปแล้วไม่ใช่หรือไง หา! แล้วที่ถ่อมาถึงที่นี่ ถ้าไม่ใช่ว่าถ่อเพื่อเอาชอคโกแลตมาให้ ฉันก็จะไม่มาหรอกนะ!”

            สิ้นประโยค อเมริกาก็กระพริบตาปริบ เบือนกลับลงไปดูกล่องปริศนาที่ตกกระทบศีรษะเมื่อครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา มองของในมือที มองอังกฤษที สลับไปสลับมาอยู่แบบนั้นจนคนให้เริ่มชักสีหน้ายุ่ง กลบอาการเขินที่ใกล้จะปิดไม่มิด

            นานแสนนาน ในที่สุดเจ้าบ้านก็ถามขึ้นเพื่อย้ำให้มั่นใจ ให้ฉัน?

            ให้พื้นมันมั้ง!” คนปากแข็งสวนกลับ เบือนหน้าหนีหมายหลบอเมริกาที่เริ่มระบายยิ้มด้วยความพอใจ

            ส่วนเขาน่ะ... ขัดใจจนไม่รู้จะขัดยังไงแล้ว!

            กินได้หรือเปล่าเนี่ย?

            กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน!” อังกฤษขึ้นเสียงดัง เขาหรืออุตส่าห์บากหน้าเข้าร้านชอคโกแลต เลือกชิ้นที่ดูน่าทานที่สุดอยู่นานแทบเป็นชั่วโมงจนเจ้าของร้านถึงกับขำกว่าจะซื้อได้ เพราะเกรงว่าชิ้นที่ตนลำบากตรากตรำทำอยู่นานจะทำให้คนกินหงายหลังตึงไปก่อน แล้วดูคำพูดคำจาของคนรับ... มันช่างชวนให้ยึดของคืนเสียจริง!

            อเมริกาส่งเสียงหงุงหงิงอีกหนึ่งคำรบ วางชอคโกแลตลงบนโต๊ะทำงานแล้วก็เริ่มเปิดบทสนทนาที่ชวนให้ระคายหูเป็นที่สุดอีกหนึ่งรอบ แต่นี่มันเลยวันวาเลนไทน์มาแล้วนี่นา...

            เรื่องมากอังกฤษบ่น ถ้าอยากได้ให้ตรงวัน ทำไมเมื่อวานไม่ไปเอาเล่า

            ความจริงแล้ว สาเหตุที่ทำให้อังกฤษให้เลยวันมันก็อยู่ตรงนี้เอง เมื่อวานนี้หรือก็คือวันวาเลนไทน์ เขานั่งรออเมริกาอยู่ที่บ้านของตนอยู่นานแสนนาน คิดว่าอีกฝ่ายคงบุกตะลุยมาถึงบ้านเขาเหมือนอย่างเทศกาลอื่นๆ แต่ผลปรากฏว่ารอตั้งแต่ตะวันขึ้นยันตะวันลา อเมริกาก็ไม่ปรากฏแม้แต่เงา

            ใครจะไปคิดว่ารอให้เขาเอามาส่งให้ถึงบ้าน

            ก็วันนี้มันเป็นวันที่นายต้องให้นี่ ไม่ใช่ฉันสักหน่อย

            ใครมันบัญญัติว่าฉันต้องเป็นคนให้ไม่ทราบ หา!” อังกฤษโวยวายอีกหน โวยวายหลายคราวจนตัวคนโวยก็ชักจะเริ่มเหนื่อย อยู่ใกล้เจ้าเด็กนี่แล้วมีแต่เสียกับเสีย เสียทั้งเสียง ประสาทก็เสีย รู้อย่างนี้ไม่มาให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียยังจะดีกว่า

            รู้อย่างนี้ วางชอคโกแลตไว้บนพื้นหน้าบ้านอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรกก็คงดี

            อเมริกาทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ ก็ฉันไม่มีอะไรจะให้นี่... เงียบไปพักแล้วก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างสูงกระตุกรอยยิ้มขึ้นบนมุมปาก ยื่นมือออกมาดึงอังกฤษลงมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา

            คนโดนจู่โจมไม่ทันตั้งตัวได้แต่เบิกตากว้าง จะร้อง จะขัดขืนก็ทำไม่ได้เพราะตกใจเกินจะรวบสติมาทำเช่นนั้น รู้อีกทีก็ถูกอเมริกาดันตัวออก สังเกตเห็นรอยยิ้มกริ่มบนเรียวปากคู่นั้นชัดเจน

            จูบนี่ก็หวานพอกัน... คงแทนได้ใช่ไหมล่ะ?

            อเมริกาว่าแล้วก็ยิ้มร่า หันไปแกะกล่องชอคโกแลตด้วยท่าทางราวกับเด็กก็ไม่ปาน ปล่อยให้อังกฤษยืนนิ่งอยู่นานแสนนาน ใบหน้าร้อนจัดจนน่ากลัวว่าควันจะพวยพุ่งออกจากหัว ครั้นขยับปากหมายจะต่อว่า อีกฝ่ายก็ชิงหันกลับมาส่งชอคโกแลตเข้าปากไปเสียได้

            เอาเถอะ...

            ถือว่ารสจูบหวานพอใช้ ยกผลประโยชน์ให้จำเลยสักครั้งก็ได้...

 

 

FIN.

---------------------------------------------...

postscript;
- ฟิควันวาเลนไทน์ที่จำเป็นต้องลงหลังวันวาเลนไทน์หนึ่งวัน...
เพราะเหตุการณ์เกิดหลังวันวาเลนไทน์ฮะ
- รู้สึกมือตก ทรงอัลฟ์ไม่เป็นอัลฟ์...
มันต้องมองโลกในแง่ดีกว่านี้ เด็กกว่านี้ กวนประสาทกว่านี้สิ~~
(แต่อัลฟ์ในนี้... อารมณ์คนงอนแฟน?นี่นะ ก็คง...
เรียกว่าสถานการณ์พาไป?
..หรือคนเขียนหาข้อแก้ตัวกันแน่?)
- เขียนแล้วเหนื่อย เพราะเหมือนวีนตามท่านอาเธอร์ (ในใจ) ไปด้วยครับ (ฮา)
- มีข้อผิดพลาดประการใด รบกวนชี้แจง/ติติงด้วยเน้อฮะ *โค้ง
- ขอบคุณทุกท่านที่ิอ่านมาจนถึงตรงนี้ฮะ
แล้วพบกันใหม่

 

Comment

Comment:

Tweet

ท่านเธอร์ซึนน
รักเขาก็บอกมาเหอะอย่ามาทำตัวซึนเดเระ!!

#12 By PuppyToshi on 2010-03-08 19:44

น่ารัก...
มว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

พินบ้าไปแล้ววววววว.........

นั่งอ่านอยู่ยิ้มไม่หุบ 55555555

แมทธิ๊วววว ทำไมหนูถึงถามได้ฉึก ฉึก ฉึก ตรงประเด็นแบบนี้ 55555

ไม่น่าเชื่อว่าอัลเฟรด เอฟ โจนส์จะน่ารักได้ขนาดนี้ มายก้อด 55555
AKY ก็น่ารักได้นะเออ !!! ถึงจะน่ารักแบบน่าถีบ น่าเตะ น่าหมั่นไส้ น่ายันให้หงายหลังไปไกลๆซัก 2 กิโล ...
เอ่อ... สาบานว่ายังน่ารักอยู่.. ? 555

ท่านอาเธอร์ซึนได้โล่เลย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
ชอบตรงที่บอกว่า
"ให้พื้นมันมั้ง!" อร๊ากกกกกกกก
พลังซึนโมเอ้ท่านอาเธอร์กระแทก... ทำเอาดาว้องปลิวไปไกล !!!!!

ไม่ใช่ล่ะ นั่นมันแค่ข้ออ้าง 5555

ชอบอัลฟ์ตอนสุดท้ายที่สุด !!!!!!!!!

“จูบนี่ก็หวานพอกัน... คงแทนได้ใช่ไหมล่ะ?”

ใช่เลยอัลเฟรด !!!!!!!!
เอาไปเลย 5 ดาว จู่โจมแบบไม่ทันตั้งรับแบบนี้ทำให้ท่านอาเธอร์แสดงออกถึงความ "ซึน" ออกมาได้รุนแรงที่สุด 5555
(สรุปจะชมอัลฟ์หรือท่านเต้อ?)

อร๊ากกกกกกกก... อังกฤษน่ารักที่สุดในโลกา...

เข้าสู่ปรมาตมันโดยสิ้นเชิง...

//ดิ้นพราดๆ 555

#8 By พินสะดุ่ย on 2009-02-16 19:46

อัลฟ์... หมั่นไส้อ่ะ บุ่ยๆ =3=

ให้ท่านอาเธอร์เอาช็อคโกแลตไปให้ถึงบ้านเลยรึ ชิ ปกติก็เห็นไปหาท่านอาเธอร์เองตลอด แต่คราวนี้ดันปล่อยให้ท่านอาเธอร์รอ หมั่นส้ายยย... ยย... ย.. ย...

ปล. ท่านอาเธอร์น่าร๊ากกกค่ะ

#7 By C-ornichon on 2009-02-16 14:28

ขำเมนต์คุณป้าแดงค่ะ 555

น่ารักมากกกก มากๆๆๆๆ มากๆๆๆๆๆๆ อัลฟ์AKYได้ถูกใจยิ่งนัก 555+ ท่านอาเธอร์ก็เหลือหลาย น่าร้ากกกอ่า คาแรคเตอร์ไม่ตกเลยค่ะ เราชอบจริงๆ^^

เห็นในบอร์ดแล้ว ไว้จะตามไปเมนต์ดีๆกว่านี้ในนั้นอีกทีนะคะ^^ (ตอนนี้มัวแต่กรี๊ดว่าน่ารักจังเลยยยย)

#6 By 【いくみ】 on 2009-02-16 05:24

จขบเยี่ยมมมากกกค่ะ *ปลาบปลื้ม*

คิดถึงเบย์เอย์จริงจัง เพิ่งไปอ่านตอนนี้มาเหมือนกัน

แอดบล้อกนะคะbig smile
แปะแปะแปะแปะแปะ

เก๋มาก

ถ้าคุณจิบิสามารถทำให้ฉันหมั่นไส้อัลฟ์ได้เช่นไร
คุณก็สามารถทำให้ฉันกลับมาเอ็นดูอัลฟ์อีกคราได้เช่นนั้น


กรี้ดดดด น่ารักเกินไปแล้ว

คุณพี่ล่ะ (ม่ายเป็นร่าย--ฉันมีแฟนๆอีกเยอะแยะ หึๆๆๆ)

โอ้ย หลายใจแล้วรู้สึกสับสนจังเลย

#4 By ป้าแดง underground on 2009-02-15 21:55

*อ่านในบอร์ดแล้วแวะมาเมนท์ในบล็อคอีกรอบ*

ชอบอัลฟ์ของท่านมากมายค่ะ นี่ขนาดท่านว่าตกไปแล้วนะเนี่ย กวนได้ใจค่ะ สมกับเป็นอัลฟ์มากๆ

อ่านแล้วรู้สึกว่าท่านแต่งตัวละครได้อารมณ์เหมือนในออริจินัลของท่านฮิมะจริงๆ ท่านอาเธอร์นี่รู้สึกเหมือนลุงๆ หน่อย ขี้บ่น โกรธง่าย น่ารักกกกกกกก ส่วนอัลฟ์ก็อืมมม AKY ได้อีก

ท่านอาเธอร์เนี่ยให้ช็อคโกแลตตามมารยาทอะไรคะ? คนรู้จักหรือว่าคนรัก? กริ๊วววววว กับ... หมั่นไส้อีอัลฟ์จริงๆ... มาทำงอนๆ เดี๋ยวปั๊ดตบด้วยความรักเลยค่ะ

อยู่ใกล้เจ้าเด็กนี่แล้วมีแต่เสียกับเสีย เสียทั้งเสียง ประสาทก็เสีย รู้อย่างนี้ไม่มาให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียยังจะดีกว่า <<<<ใช่ค่ะท่านอาเธอร์ แล้วถ้ายังอยู่กับมันต่อไปนานๆ มีแววจะได้เสียอย่างอื่นด้วยนะคะ... หุหุหุ

#3 By renme on 2009-02-15 21:37

ว้าว นี่คือสาเหตุที่ลงวันที่ สิบห้านี่เองXD

แมทธิ๊วววววววววววว
(ไม่มีไรแค่ดีใจมีแมทธิว)
ท่านอาเต้อออออออออ
ท่านจะซึนไปให้ถึงดาวอังคารเลยใช่มั๊ย
ชอบตรงที่ว่า ให้พื้นมันมั้ง! มากมาย
อัลฟ์ของหลาน ก็ดูสมเป็นเด็กเอาแต่ใจแล้วละ ลุงว่านะ
อยากตบอัลฟ์ด้วยความหมั่นไส้ให้หน้าหงายจริงๆนะเนี๊ย
เขาเอามาให้ยังมีงอนอีกนะ ชิ (โอ๊ะ ไม่ได้สิ เดี๋ยวเท็กซัสพังXD)

รักหลาน อิ

#2 By S_MoNJii on 2009-02-15 20:45

*0*

#1 By ป ลื้ ม(zy) on 2009-02-15 20:25