[APH Fiction] Gaze

posted on 09 Jan 2009 20:42 by fourseasons in Fic

*เอนทรี่ย์นี้มีความเกี่ยวข้องกับเฮตาเลีย อนึ่ง เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่เขียนโดยมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับองค์กรและประเทศต่างๆ  เนื้อหาในนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลกนี้แต่อย่างใด กรุณาอ่านโดยใช้วิจารณญาณฮะ

 

Gaze
aph. alfred*arthur. angst. pg.

 

            เวลา... ผ่านไปเร็วกว่าที่คิดเสมอ

            กว่าจะรู้ตัวอีกที... อ้อมแขนที่เคยโอบกอดผมเอาไว้ก็ร้างแรมไกล

            กว่าจะรู้ตัวอีกที... เสียงที่เคยต่อว่านั้นก็กลับเงียบหาย

            และกว่าจะรู้ตัวอีกที... ดวงตาคู่นั้น ก็ไม่สะท้อนเงาภาพของผมอีกต่อไปแล้ว

 

 

            เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำลายความสงัด

            แสงไฟสลัวส่องผ่านเข้าไปเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะดับลงเมื่อผู้มาเยือนปิดประตูสนิท คงเหลือเพียงแสงจันทร์นวลซึ่งลอดส่องผ่านม่านมาอย่างบางเบา จางแสงแต่อ่อนหวานราวจะกล่อมเกลี้ยหนุ่มสาวผู้อ่อนแรงให้ล้มตัวลงหลับใหลเสีย

            แสงนั้นตกลงกระทบร่างที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ ร่างในชุดเต็มยศงดงามนั้นนั่งนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาทอดมองไปแสนไกล หากไม่ตกลงกระทบร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนแต่อย่างใด

            ผู้มาเยือนยามวิกาลยอบตัวลงนั่งเบื้องหน้าเก้าอี้หรู มือใหญ่สัมผัสผิวเนื้อนุ่ม ดึงมาแนบกับใบหน้าตัวเองเบาๆ หวนนึกย้อนถึงความหลังครั้งยังเยาว์ นึกถึงเวลาที่คนตรงหน้าโอบอุ้มเขาไว้บนตัก เปล่งเสียงนุ่มเล่านิทานก่อนนอนให้เขาฟังทุกค่ำคืน และแทบทุกครั้ง ที่เขาหลับลงบนตัก ภายใต้อ้อมกอดจากมือนี้เสมอ

            สัมผัสบนปลายนิ้วนั้นเย็นจัด ทั้งฝ่ามือเยียบเย็นราวน้ำแข็ง แม้มีความอบอุ่นจากผิวเนื้อของเขาเองก็ไม่อาจช่วยอะไรได้

            ความหนาวโรยตัวปกคลุมภายในห้อง เขาไม่สะทกสะท้าน ร่างกายยังคงอบอุ่น หากใจนั้นหนาวเย็นยิ่งนัก

            เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบา ร่าเริงและเปี่ยมพลังดังปกติ แต่ก็แฝงด้วยความเศร้าราวกับไม่ใช่ตัวเขาแม้แต่น้อย นี่ อังกฤษ... วันนี้ฉันไปกินสโคนมาด้วยล่ะ

            ไม่มีถ้อยความตอบรับหรือปฏิกิริยาตอบสนอง สิ่งที่ปรากฏมีเพียงความนิ่งงัน

            คำพูดของเขาเปล่งออกมาและจางหายไปในสายลม

            ถึงจะรู้ว่าพูดต่อไปก็ไม่ต่างอะไรกับพูดกับตนเอง แต่เขาก็ยังคงเล่าเรื่องราวเรื่อยเปื่อยต่อไป

            กินแล้วก็นึกถึงนาย เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ที่นายทำให้ฉัน... กับสโคนก็ยังทำเละได้ ฉันล่ะเหนื่อยใจจริงๆ ...

            หากเป็นปกติ คนที่โดนว่าคงต้องลุกขึ้นมาอาละวาดโวยวาย ทำหน้ามุ่ยและเถียงเขาด้วยท่าทางฉุนเฉียว ทำตัวปากดีทั้งที่บางทีก็มีน้ำตาคลอ ฟังแล้วบางทีก็รู้สึกหนวกหูจนอดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้งเถียงกลับบ้างสักหน่อย แต่เพราะอย่างนั้น... เขาถึงได้รู้สึกว่าคนคนนี้น่ารักที่สุดในโลก

            เขาอยากได้ยินเสียงที่เอ่ยเอื้อนออกมาจากริมฝีปากนั้นอีกสักครั้ง

            อยากได้ยินเหลือเกิน...

            รสชาติก็ไม่ได้เรื่อง กินไปก็กลัวจะท้องเสีย แต่นายก็ใช้สายตาบีบบังคับให้ฉันกินอยู่ได้ ไม่เคยคิดถึงใจคนกินสักนิด เคยรู้ตัวบ้างไหมนะ?

            สายตาที่คอยทอดมองด้วยความรักและเอ็นดู

            ...รู้บ้างไหม ว่าสายตาเช่นนั้นมีฤทธิ์มากกว่าสายตาแข็งกร้าวและบีบบังคับเสียอีก

            ทั้งห้องมีเพียงความมืด ตัวเขาเอง บทสนทนาที่ไร้ผู้โต้ตอบ และคนตรงหน้าที่นั่งนิ่งราวกับเป็นตุ๊กตา

            ...ไร้ซึ่งชีวิตและจิตใจ...

            นี่ อังกฤษ...เขากระซิบแผ่วเบา เกลือกกลิ้งฝ่ามือนุ่มไปกับใบหน้าของตัวเอง หวังว่าความอบอุ่นจากกายเนื้อของเขาจะส่งผ่านมือที่เย็นเยียบนั้นไปได้ ฉันรักนายนะแนบริมฝีปากลงกับมือเรียว เลื่อนตัวเองขึ้น หวังมองใบหน้าที่หลงใหล ประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากนวล เลื่อนลงมาจนถึงบริเวณเหนือเปลือกตา ย้ำซ้ำๆ ราวกับจะประกาศตนแสดงความเป็นเจ้าของให้ชัดแจ้ง

            ...ถึงกระนั้น อีกฝ่ายก็ยังคงสงบนิ่ง

            แสงจันทร์ผ่องยังคงส่องยองใย ประหนึ่งว่าจะขับให้ผิวขาวของคนบนเก้าอี้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาไล่ริมฝีปากไปตามผิวหน้า มอบจุมพิตครั้งแล้วครั้งเล่าเสมือนจะส่งผ่านความอบอุ่นจากกายเนื้อไปยังร่างที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงหยุด ใช้สองมือโอบประคองดวงหน้าของอีกฝ่ายไว้

            มองสบเข้าไปในดวงตา หวังได้เห็นเงาภาพของเขาเอง...

            นี่ อังกฤษ เขากระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงเจือความเศร้าราวกับจะอ้อนวอน ทั้งที่รู้แก่ใจ ว่าต่อให้ขอร้องถึงเพียงใด สิ่งที่เขาต้องการก็เป็นได้เพียงความฝันลมๆ แล้งๆ ฉันรักนายนะพึมพำเสียงแผ่ว รู้สึกประหนึ่งจะขาดใจ นิ้วมือไล้ไปตามผิวเนื้อของคนตรงหน้า หวังได้รับการตอบสนองแม้สักนิดก็ยังดี

            มองฉันสิ...

            ทุกสิ่งตกอยู่ในความสงัด เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ดวงตาสองคู่สบประสาน

            ทว่า ในแก้วตาสีมรกตนั้นกลับมีเพียงความว่างเปล่า...

            ไร้ซึ่งประกายตา ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ...ไร้ซึ่งเงาภาพของเขาเอง

            ราวกับจะตอกย้ำและบีบคั้นให้หัวใจของเขาเจ็บปวดยิ่งขึ้นกว่าเดิม

            ตอกย้ำ... ว่านัยน์เนตรคู่นั้นไม่มีวันสะท้อนภาพของเขาอีกต่อไปแล้ว

            เขาได้แต่ยอมรับความเป็นจริง ไร้หนทางจะยื้อยุดฉุดดึงให้คนตรงหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ได้แต่ตระหนักว่าร่างที่อยู่เบื้องหน้านี้กลายเป็นคนที่เขาไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เขาจดจำได้กลายเป็นความทรงจำที่จะไม่มีวันหวนคืน

            ถึงจะมีชีวิตอยู่ แต่คนที่เขารัก... ก็เหมือนกับไม่มีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว

            เช่นนั้น... ก็ไม่ต่างอะไรกับฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น

            ผมรักคุณ...เสียงของเขาแหบแห้ง แผ่วเบา แฝงเอาไว้ด้วยความโศกเศร้าที่ไร้ทางระบาย ...หากไม่มีน้ำตา

            ได้โปรด... มองผมอีกสักครั้งเถอะ...

 

 

            เวลา... ผ่านไปเร็วกว่าที่คิดเสมอ

            กว่าจะรู้ตัวอีกที... ร่างที่เคยอบอุ่นก็กลับเย็นเยียบ

            กว่าจะรู้ตัวอีกที... เสียงที่เคยโต้เถียงตอบกับผมก็กลับเงียบหาย

            กว่าจะรู้ตัวอีกที... ดวงแก้วสีมรกตคู่นั้นก็กลับว่างเปล่า

            ...ไม่หลงเหลือเงาภาพของผมอีกต่อไป

 

 

            และกว่าจะรู้ตัวอีกที

            ...หัวใจของผมก็ถูกทำลายจนแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี...

 

----------------------------------... 

postscript;
- ผมทำอะไรลงไป...
(ทำร้ายอัลเฟรด เอฟ โจนส์)
- ผลมันมาจากตอนเรียนสังคม นึกถึงสหภาพเหนือชาติ นึกถึงท่านอาเธอร์ที่ไร้นโยบายของตน ไร้ศักดิ์ศรี พึ่งพาคนอื่น ลืมความเป็นตน แล้วรู้สึก... ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็นชัดๆ เลยแฮะ
ก็เลยฟุ้งซ่านออกมาเป็นแบบนี้ฮะ

- มันเป็นแค่ฟิค อย่าถือเป็นจริงเป็นจังนะฮะ ไม่ได้มีเจตนาจะไปทำนายอนาคตชาติอื่นเขาแต่อย่างใด...
- ว่าแต่ ทำไมช่วงนี้เขียนแต่อะไรเจ็บปวดๆ ...
- ว่าแล้วก็จรลี
แล้วพบกันใหม่ฮะ

 

Comment

Comment:

Tweet

เศร้า...สงสารอัลฟ์
แง้ อ้วนอย่าทำซึ้งนะ!!

#16 By PuppyToshi on 2010-03-08 22:40

อา... อย่ามีเลยสหภาพเหนือชาติ

จะว่าไปถึงจะมีจริงๆ ยังไงชนชาติก็ยังเป็นชนชาติอยู่วันยันค่ำนั่นแหละเนอะ ถึงยังไงคนอังกฤษก็ยังเป็นคนอังกฤษ ต่อให้รวมกันจริงๆ ก็ยังมีความหยิ่งทะนงในชาติของตัวเองอยู่ดีแหละ

โอย แต่พอคิดแล้วน่ากลัว

#12 By renme on 2009-02-01 22:27

...สวัสดีค่ะ ( นั่งพิมพ์คอมเม็นต์ทั้งน้ำตาTT_TT*)

ขืนเกิดสหภาพเหนือชาติขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่แค่ท่านอาเธอร์ที่จะเป็นแบบนี้สินะ...ต่อต้านการเกิดสหภาพเหนือชาติอย่างเป็นทางการ =[]=

ว่าแต่ว่าอัลฟ์...มีโอกาสก็ฉวยเข้าไว้นะ ท่านตื่นขึ้นมาระวังจะไม่เหลือ หึๆๆๆ

จะติมตามเรื่องต่อไปนะคะ

#11 By sai_run on 2009-01-13 21:59

พินพิน - แอ้ม.. มันมาเป็นฟิคแล้ว เยส... (แบบว่ามันเสี้ยน...)
ผมว่าถึงมีสติก็คงทำนะ อย่างอัลฟ์ซะอย่าง ถ้าอยากทำมันก็ทำไม่สนท่านเธอร์หรอก~ ...หึๆๆ


พี่ไอ - *ส่งผ้าเช็ดหน้าให้*
คนเขียนก็เขียนไปเศร้าไปฮะ... (แต่ก็เขียนจนจบ)


ท่าน Lina - กว่าจะซึ้งกว่าจะโศกได้ก็ทุกอย่างก็สายเกินไป~ ...ผมเองก็แพ้ทางเสะแบบนี้ฮะ แต่เวลาเห็นเจ็บแล้วก็แอบสะใจ อา...
นั่นสิฮะ ถ้าท่านเป็นอย่างนี้นานอีกสักหน่อย อัลฟ์คงไม่แคล้วล่มสลายตายตามไปอีกคนแน่ๆ ฮา...


ท่าน 'N' - เกรงว่าถ้ามีต่อ จะกลายเป็นอัลฟ์ฝันไปเองมากกว่าครับ (ฮา)
(เกือบต่อแบบนั้นแล้ว แต่เดี๋ยวเสียอารมณ์เรื่อง เลยไม่ใส่ดีกว่า กลัวโดนนอ่านโบกร่วง ฮา~)
เขียนโดยนึกภาพท่านเสมือนเป็นตุ๊กตาที่หยุดนิ่งเหมือนกันฮะ ชอบภาพแบบนั้น แหะ


ท่าน (themagician) - เขียนไปสงสารอัลฟ์ (และแอบสมน้ำหน้าเงียบๆ ...) ไปเหมือนกันฮะ...
ท่านอาเธอร์ที่เป็นแบบนั้น... มันน่าเศร้าเนอะ?


ลุงม่อน - (หลานทำร้ายตัวเองด้วย... แต่หลานชอบ แอ้ม...)
เหตุผลสำคัญที่ไม่อยากให้มันถึงสหภาพเหนือชาติ เป็นเพราะในวงเล็บใช่มั้ย!
เพราะมันกระทบคุณสวีกับฟินนี่ใช่มั้ย!!
(ลุง: ใช่! แต่ไม่ต้องแฉ!! .../เผ่น)

ดูแลตัวเองด้วยนะครับ


ท่าน -inat- - ทำร้ายคนเขียนด้วยครับ... อนึ่งว่าคนเขียนแอบมาโซ


ท่าน ~ เคย์_โซลดิ๊กค์『 刑 』~ - กินเบอร์เกอร์แก้เครียดไปก่อนน้า 555+ กินไปทั้งน้ำตา และไขมันที่เพิ่มมากขึ้นสินะฮะ
(รักดอกจึงหยอกเล่นนะอัลฟ์...)
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์เช่นกันครับผม
รักอัลเฟรด (จึ่งต้องรังแก) ฮะ!


ท่าน [WINDY] - ผมรู้สึกว่าอัลฟ์รู้ตัวช้าเกินไป ทำร้ายเขา จนรู้ตัวอีกทีเขาก็จากไปแล้ว ทั้งสงสารและชอบใจคอนเซ็ปต์แบบนี้ในเวลาเดียวกันฮะ (คนเขียนเอสเอ็ม...)

โดยส่วนตัวก็คิดว่ามันคงไม่ถึงเหมือนกันครับ เพราะคงไม่มีใครยอม (แต่อ่านวิกิแล้วใจหายวาบๆ ... อ่านไปประท้วงไป เฮ้ย มันไม่ใช่~!) ถ้าจะมีคงต้องมีัชาติหนึ่งที่กระหายอำนาจเอามากๆ ลุกขึ้นมา declare war แล้วฟิวชั่นยุโรปเลย ซึ่งถ้าไม่ใช่ท่านอาเธอร์ ก็คงไม่สำเร็จหรอกมั้ง? แล้วท่านก็คงไม่มีความคิดแบบนั้นด้วย เพราะฉะนั้นก็อยู่เป็นแบบนี้กันต่อไปเถอะครับ...
พูดไปพูดมา ก็คิดว่าถ้ามีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้ประกาศสงครามฟิวชั่นยุโรปขึ้นมาก็คงน่าชมนะครับเนี่ย... (แต่ไม่น่าสนับสนุนให้เกิดเลยสักนิด...)


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะคร้าบ surprised smile

#10 By bvxvinn on 2009-01-10 20:35

เจ็บปวดค่ะ...

แต่ชอบบรรยากาศ ดูนิ่ง เศร้า และสิ้นหวังดี (ทางนี้ก็มาโซ?) สงสารอัลฟ์ แต่ทำไมรู้สึกว่าต้นเหตุมันมาจากหมอนั่นล่ะน้อ?

เรื่องสหภาพเหนือชาติ ในความเป็นจริงคิดว่าคงไม่มีประเทศไหนยอมถึงขนาดนั้นแน่ ^^" แต่ถ้าเป็นเฮตะ ก็คงจะออกมาไม่ต่างกับการฆาตกรรมหมู่ เพราะท่านๆทุกคนก็ทรนงในความเป็น "ชาติ" กันทั้งนั้น ดังนั้นกว่าจะถึงขั้นฟิวชั่นกันทั้งยุโรป ต่างคนก็คงต่างดิ้นรนหาทางออกกันทั้งนั้นแหละ ว่าแล้วก็อยากเห็นแฮะ อิอิ

#9 By [WINDY] on 2009-01-10 20:06

ตกใจ

ว่าทำไมอาเต้อถึงได้เป็นเยี่ยงนั้น 555+

สงสารอัลฟ์

โถ ไอ้อ้วนอย่าร้องไห้เลยนะ

กินเบอร์เกอร์แก้เครียดไปก่อนน้า 555+

ขอบคุณมากครับที่แต่งมาให้อ่าน

ชอบอัลฟ์ ครึๆๆๆcry
นอกจากทำร้ายอัลฟ์แล้ว...

ยังทำร้ายคนอ่านด้วยค่ะ
หลานทำอะไรลงไป...
(ทำร้ายจิตใจลุงด้วย T^T)
สงสารนังอัลฟ์อ่าาาาา ท่านเหมือนกลายเป็นตุ๊กตาจริงๆ

อย่าให้สหภาพยุโรปมันถึงระดับ"สหภาพเหนือชาติ"เลยน่า
ประเทศไร้บทบาทเหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้
ไม่เอาครับ!! (แง๊...ก็มันกระทบกับทุกคนในEUนะสิ TAT)

แล้วเจอกันครับ....

#6 By S_MoNJii on 2009-01-09 23:27

ฮึก...จะร้องไห้แล้วค่ะ..

อาเธอร์..

สงสารอัลฟ์...T^T

#5 By mage on 2009-01-09 22:48

งั้นถ้ามีตอนต่อก็จะเป็นท่านเท่อเริ่มเคลื่อนไหวได้ชิมิ ชิมิ ชิมิ ชิมิ
(อย่าทิ้งให้เศร้าซี่T^T" [แต่แบบนี้ก็ดี=x=] )

แอบนึกว่าท่านเท่อเป็นตุ๊กตาไขลาน พอลานเริ่มหยุดก็เลยนิ่งไป- -" (หรือเพราะตูเคยอ่านโรเซนฟะถึงได้คิดแบบนี้?)

#4 By @NATT2222 on 2009-01-09 22:30

ปวดใจแทนอิอัลฟ์.... เกือบจะร้องไห้ตามอยู่แล้วค่ะ...

อิอ้วนบ้า!!

อย่ามาทำซึ้งทำโศกแบบนี้... ลินแพ้ทางเสะอย่างเน๊นนนนนนนนนนนน

รู้สึกว่า...
ถ้าท่านอาเธอร์เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ อิอัลฟ์จะเป็นบ้าแบบคลั่งเพ้อตามไปอีกคน.... ดูจากอาการไปกว่าครึ่งแล้ว(เกินครึ่งด้วยซ้ำsad smile )

#3 By Lina on 2009-01-09 22:24

เศร้า
น่าสงสาร....

ทำไมวันนี้พี่อ่านแล้วอินขนาดนี้เนี่ย....

#2 By aine on 2009-01-09 22:18

ซีด...
และแล้วมันก็เป็นฟิคจนได้ กร๊ากกก...

สงสารอัลฟ์ T T
เจ็บปวดดดด......

แต่ว่าจูบทั่วหน้าขนาดนั้น ตอนท่านเตอร์ยังมีสติคงทำไม่ได้สินะ... แอร๊ย คิดอะไรของเอ็ง - -

#1 By พินสะดุ่ย on 2009-01-09 21:28