[Katekyo Hitman Reborn! Fan Fiction] Falling - 1; Dino x Hibari
posted on 26 Jun 2008 21:51 by fourseasons
Title: Falling
Author: บักวินน์ (vinn813)
Fandom / Pairing (s): KHR! / D18 (main), XS, 8059, 6927 etc.
Rating: PG - R
Genre: Romance, Drama, Comedy?
-
-
(1.)
-
-
"มาดเจ้าตอนเจอกันครั้งแรกนี่เหมือนจะดีนะ"
"ตอนนี้ก็ยังดูดีอยู่หรอก"
"...ที่พูดมานั่นได้มองตัวเองดีหรือยัง?"
"เคียวยะใจร้าย"
"ข้าก็เป็นแบบนี้แหละ"
ฮิบาริรู้สึกตัวอีกทีก็หัวหนักอึ้ง ขยับตัวลำบาก แถมรอบตัวยังมืดไปหมดอีกต่างหาก
ร่างบางพลิกตัวด้วยความรำคาญใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความชื้นลากไล้ไปตามผิวกาย
แต่แล้วกลับถูกจับหันมานอนเหมือนเดิม
เขาบ่นพึมพำแทบฟังไม่ได้ศัพท์ทำเอาคนทำความสะอาดถึงกับหน้าเหวอ
แต่ก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อแต่โดยดี
...กระทั่งความเย็นนั้นผ่านขึ้นมาถึงลำคอ เขาจึงสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาสุดตัว
"อ๊ะ"
แว่วเสียงอุทานจากเจ้าของฝ่ามือที่สัมผัสร่างเขาอย่างถือวิสาสะ
แต่ฮิบาริไม่ใคร่สนใจ เขาพยายามเต็มที่ในการลืมตาขึ้น
แต่รู้สึกหัวหนักอึ้งแถมยังหน้ามืดจนไม่สามารถบังคับร่างกายตนเองได้ดังใจคิด
สองมือยันร่างตัวเองไว้กับเตียงก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ หลังจากตั้งตัวได้
ภาพที่สะท้อนเข้าแก้วตาทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดเต้น กำมือแน่นและเค้นเสียงลอดไรฟันอย่างยากลำบาก
"มหา... เทพ"
คนตัวเล็กในชุดลำลองทำหน้าเหรอหรา หยิบเอาผ้าขนหนูและกะละมังติดมือ
ทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นอุทานเสียงดังเมื่อฮิบาริกระชากคอเสื้อเขาเข้าหาด้วยแรงโทสะ
น้ำในกะละมังสาดกระเซ็นเปียกไปทั่วตัวเขาทั้งคู่ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจ
"ว... เหวอ นี่คุณทำอะไรน่ะครับ!"
"ท่าน..." ฮิบาริเม้มริมฝีปาก "ท่านทำอะไรกับข้า... ท่านเอาอะไรให้ข้าดื่ม"
"ผมไม่รู้ นี่คุณพูดอะไรของคุณ"
"อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง ท่านทำอะไรกับร่างกายของข้า"
"ผมไม่รู้เรื่อง ผมไม่ใช่มหาเทพอะไรของคุณ" เด็กหนุ่มดิ้นขลุกขลัก
พยายามขืนกายออกจากอีกฝ่ายเต็มกำลัง
แต่ขนาดตัวที่ต่างกันทำให้ความพยายามของเขาไม่เป็นผล "ปล่อยผมนะ!"
ฮิบาริไม่ทำตามคำขอของอีกคน ซ้ำยังออกแรงบีบมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายมากไปกว่านั้น เสียงสดใสของชายหนุ่มก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน
"สึนะ เขาตื่นหรือย..."
ประโยคขาดช่วงเมื่อเจ้าของเสียงเห็นภาพในห้องนอนสำรองเต็มสองตา
ร่างสูงเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินตรงไปแยกคนทั้งสองออกจากกันอย่างง่ายดาย
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
"พี่ดีโน่ อยู่ดีๆ เขาก็ทำร้ายผม" คำพูดที่ฮิบาริฟังแล้วต้องขมวดคิ้ว เขาก็แค่กระชากคอเสื้อ ยังไม่โง่พอที่จะไปทำร้ายมหาเทพหรอกน่า
หนุ่มนามดีโน่ยิ้มแล้วขยี้ผมน้องชายอย่างเอ็นดู
ก่อนจะรู้สึกได้ว่าสึนะตัวเปียกจึงดันไหล่อีกคนให้ออกจากห้อง
"ไปเปลี่ยนเสื้อเร็ว ทำอีท่าไหนให้ตัวเปียกได้ขนาดนี้เนี่ย
เดี๋ยวพี่ดูแลเขาเอง"
สึนะลังเลนิดหน่อย แต่พอเห็นสายตาของญาติผู้พี่แล้วก็ยอมจากไปแต่โดยดี
หนุ่มผมทองเบนสายตากลับมายังเขาอีกครั้ง รอยยิ้มกว้างแบบเซ่อๆ
เหมือนเด็กนั้นทำให้ฮิบาริอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด
เพราะมันทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่เป็นคนส่งน้ำจากมหาเทพให้เขาดื่มก่อนจะถูกผลักตกจากสวรรค์
ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกสักครั้ง อย่าหวังว่าจะรอดเลย ยามาโมโตะ!
"อ้าว นี่นายก็เปียกไปหมดทั้งตัวเลยนี่"
ฮิบาริถึงกับสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์เมื่ออีกฝ่ายถือวิสาสะจับตัวเขาหน้าตาเฉย
ร่างบางรีบขยับหนี ส่งสายตาดุจัดไปให้ผู้รุกราน แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่
แถมยังตั้งท่าจะถอดเสื้อเขาอีกต่างหาก!
"นี่เจ้า...!?"
"หือ? ก็ตัวนายเปียกอยู่ แถมดูท่านายเพิ่งหายป่วยด้วยไม่ใช่หรือ? เดี๋ยวก็กลับไปป่วยอีกหรอก"
"ข้าไม่ได้ป่วย... ปล่อยข้า"
ดีโน่เกาหัวตัวเองเป็นรอบที่สอง
ยอมถอยห่างออกมาแต่โดยดีหลังถูกข่วนเข้าเสียหลายรอบ
เขาเดินออกจากห้องไปหยิบชุดยูกาตะจากห้องอื่นเพราะดูท่าทางหากเอาชุดอื่นนอกเหนือจากนี้มาให้ใส่
ดีไม่ดีนายคนแต่งตัวหลงยุคนั่นมีหวังได้ฆ่าเขาทิ้งแน่ๆ
คิดแล้วก็ขำ คนสวยตอนนี้มีเทรนด์แต่งตัวย้อนยุคกันอยู่หรือนี่?
"ฉันเอาชุดมาให้..."
เสียงของดีโน่กลืนหายลงไปในลำคอเมื่อเขาเดินกลับไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนสำรองซึ่งตอนนี้มีแขกแปลกหน้ามานอนพักอยู่
และแขกที่ว่าก็ได้ปลดเสื้อส่วนบนลงเรียบร้อยแล้ว
ดีโน่เม้มริมฝีปาก กลืนน้ำลายเหนียวหนืดแทบไม่ลงคอ
เพราะผิวขาวดูนุ่มมือเบื้องหน้านั้นช่างเชิญชวนให้สัมผัสเสียเหลือเกิน
แต่ขืนจู่ๆ
ก็เดินเข้าไปทำอย่างใจคิดมีหวังได้โดนคนสวยโหดสังหารดับอนาถคาบ้านแน่ๆ
ร่างสูงก้าวไวๆ ไปยื่นเสื้อให้ฮิบาริแล้วก็รีบหันหลังหนี
รู้สึกถึงสายตาคมกริบที่ทิ่มแทงมา แต่เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจ
อย่างไรเสียเขาก็ไม่คิดสั้นถึงขั้นจะฆ่าตัวตายด้วยการหันไปมองตอนอีกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หรอกน่า
ถึงจะพูดคุยได้ไม่ทันถึงสิบประโยค แต่หลังจากโดนข่วนเมื่อกี้ เขาก็เข็ดแล้วละ!
ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะอันตรธานหายไปเมื่อเทพตกสวรรค์เป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นก่อน
"...ที่นี่ที่ไหน?"
"อ่า... เมืองนามิโมริ ประเทศญี่ปุ่น ที่นี่คือบ้านซาวาดะ เป็นบ้านญาติฉันน่ะ"
"ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ฉันน่าจะเป็นคนถามมากกว่านะ" ดีโน่ย้อน "เมื่อวานนี้อยู่ดีๆ
นายก็มานอนสลบอยู่หน้าบ้านน้องชายฉัน แถมยังไม่ยอมตื่นง่ายๆ อีกต่างหาก
ของติดตัวสักอย่างก็ไม่มี จะพากลับบ้านก็ไม่ได้ ฉันเลยต้องแบกนายเข้ามา
ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ หนักแค่ไหนรู้ไหม?"
ฮิบาริทำหูทวนลม ก็ขนาดตัวเขากับดีโน่ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไรเลย แถมยังเป็นผู้ชายเหมือนกันด้วย จะไม่หนักได้อย่างไรกันเล่า?
"แล้วมหาเทพมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..."
"หือ นายว่าอะไรนะ?"
"ก็มหาเทพสึนะโยชิ..."
ดีโน่ขมวดคิ้ว "ที่นี่มีคนชื่อสึนะโยชิอยู่ก็จริง แต่ก็เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นแหละ ไม่มีมหาเทพที่นายว่าหรอก"
หรือว่าจะเป็นแค่คนที่บังเอิญเหมือนกัน?
แต่จะว่าไปแล้วสึนะโยชิที่เขาเห็นเมื่อครู่ก็ตัวเล็กกว่ามหาเทพที่เขารู้จักอยู่นิดหน่อยจริงๆ
นั่นละ ฮิบาริสรุปกับตัวเองเสร็จสรรพพลางดึงสายคาดเอวเบาๆ
"แล้วนี่นายพูดถึงมหาเทพ หรือว่านายจะเป็นเทพตกสวรรค์กัน?"
ฟังเสียงดูก็รู้ว่าคู่สนทนาแค่พูดจาติดตลกไปอย่างนั้น
แต่ก็ทำเอาฮิบาริถึงกับชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ร่างบางหลับตาลงช้าๆ
ไม่ยอมตอบอะไรดีโน่ ทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันหลังไปมอง
อย่างไรเสียก็คงเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วละกระมัง?
ปลอบใจตัวเองเรียบร้อยก็กลับหลังหันหมายเผชิญหน้ากับฮิบาริ หากช่วงเสี้ยววินาทีที่แก้วตาคมจับภาพตรงหน้า ดีโน่ก็ถึงกับลืมหายใจ
เพราะร่างตรงหน้าที่มีปีดำขลับแผ่สยายอยู่กลางหลังช่างงดงามเกินกว่าจะพรรณนาออกมาเป็นถ้อยคำ
"นี่นาย..." ฮิบาริลืมตาขึ้น ค่อยๆ
ผินหน้าไปมองผู้พูดที่ดูท่าทางตกใจไม่ใช่น้อย "...เป็นเทพ..."
ดีโน่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก "...จริงหรือ?"
คนถูกถามปรายตามองคนถาม แล้วค่อยๆ ลูบปีกของตนเองเบาๆ "ถ้าเจ้านับว่าเทพปีกดำเป็นเทพไม่ใช่ปีศาจ ...ก็ใช่"
"หมายความว่ายังไง ปีกดำแล้วทำไมหรือ?"
ฮิบาริเลือกที่จะเงียบ
และถึงดีโน่จะแลดูเหมือนเด็กไม่รู้จักโตอยู่นิดหน่อย
แต่ความจริงเขาก็โตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วและรู้ดีว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรที่จะซักไซ้ถ้าเจ้าตัวไม่อยากพูด
ชายหนุ่มเดินเข้าหาเทพหายนะที่ยังคงยืนหันหลังให้
แล้วยกมือขึ้นแตะปีกคู่นั้นเบาๆ
ฮิบาริปรายตามองอีกฝ่าย ความไม่พอใจพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ต่อว่าอะไรออกไป ดีโน่ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน
"ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายเคยถูกว่าอะไรมา แต่ฉันว่าปีกสีดำนี่สวยดีออก"
คำพูดนั่นทำให้เขานึกถึงใครบางคน... แต่ใครกันละ?
พยายามนึกให้ตายอย่างไรก็นึกไม่ออก
ฮิบาริจึงสะบัดความคิดน่ารำคาญนั้นออกไปจากหัวเสีย
และเปลี่ยนไปให้ความสนใจกับเจ้าของบ้านผมทองแทน
"ว่าแต่... นายชื่ออะไร?"
เทพหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง "...ฮิบาริ"
"ฮิบาริ" ดีโน่ทวนช้าๆ ชัดๆ ราวจะย้ำลงไปถึงกลางใจ
"ถ้านายเป็นเทพก็แสดงว่านายไม่มีบ้านอยู่
ถ้าอย่างนั้นจะมาอยู่บ้านนี้กับฉันกับสึนะก่อนไหม?
ถึงที่นี่จะไม่ใช่บ้านฉัน
แต่พวกคุณแม่กับคุณน้าก็กำลังเดินทางรอบโลกกันอยู่ เพราะฉะนั้น..."
คราวนี้ฮิบาริเงียบไปนาน
เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องน้ำที่มหาเทพให้ดื่มก่อนลงจากสวรรค์
แต่เดิมเขาเข้าใจว่าน้ำนั่นคงเป็นยาที่จะริดรอดพลังแห่งเทพไป
แต่ในเมื่อปีกซึ่งเป็นแหล่งพลังงานยังคงอยู่เช่นนี้ก็หมายความว่าเขายังใช้พลังได้สิ
เช่นนั้นแล้วน้ำนั่นคืออะไรกันแน่?
...เอาเถอะ จะเป็นอะไรก็ช่าง ขอแค่ยังใช้พลังได้ก็เกินพอ
คิดแล้วยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แก้วตาคู่งามสบประสานกับพ่อฝรั่งหัวทองแล้วเอ่ยเบาๆ "ไม่..."
"ห...หา?"
มือขวาขยับเป็นสัญลักษณ์ประจำตน
เรียวปากบางร่ายมนต์เรียกอาวุธคู่กายด้วยเสียงที่ไม่ดังไปกว่าการกระซิบ
"ข้าจะไปจากที่นี่ แต่ก่อนอื่น
เจ้าต้องรับโทษที่บังอาจแตกต้องปีกของข้าตามใจชอบ"
ดาบญี่ปุ่นในมือของฮิบาริทำเอาดีโน่ตกใจจนแทบสิ้นสติ
ยิ่งประกอบกับรอยยิ้มสนุกเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่บนใบหน้าสวยนั่นแล้วยิ่งทำให้เขาเหงื่อตก
เพราะมันบอกให้เขารู้ว่าฮิบาริไม่ได้ล้อเล่น
งานนี้เขาตายจริงแน่!
ก็ไม่เห็นว่าอะไรเลยนึกว่าจับได้ นี่มาคิดหนี้กันทีหลังแบบนี้มันไม่ยุติธรรมนี่นา
"ด... เดี๋ยว ฮิบาริ..."
"อ๋อ... นี่บังอาจเรียกชื่อข้าด้วยรึ? เจ้ามนุษย์"
"อ้าว!? ก็นายยอมบอกชื่อ ฉันก็นึกว่า... ฮิบาริ เดี๋ยวก่อน!"
"พี่ดีโน่ เกิดอะไรขึ้นครับ!" แว่วเสียงหวานๆ ของสึนะลอยมา
แต่ดีโน่ทำได้แค่หลับตาปี๋รอเวลาที่คมดาบของฮิบาริจะฟาดฟันลงมาบนตัวเขา...
ในใจก็หวนระลึกถึงพระคุณของผู้มีบุญคุณทั้งหลายแหล่
อารมณ์ว่าเตรียมตายเต็มที่แล้วอย่างนั้นละ!
ถ้าตายไปแล้วอาจจะได้เจอมหาเทพสึนะโยชิอะไรที่ว่านั่นก็ได้...
จะดับมิดับแหล่ยังมีแก่ใจจะมาแซวตัวเองอีก! ดีโน่เถียงในใจ
...แต่ผ่านไปเกือบนาทีแล้ว เขาก็ยังหายใจอยู่
ชายหนุ่มมุ่นหัวคิ้ว ลืมตาขึ้นแบบกล้าๆ กลัวๆ
ก่อนจะรีบหลุบลงอีกครั้ง เมื่อแสงอรุณรุ่งของวันใหม่ส่องผ่านม่านตา
ดีโน่กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับตัว
ครั้นลืมขึ้นจนเต็มหน่วยแล้วเขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง
"น... นั่นคือคุณคนเมื่อกี๊เหรอฮะ?" สึนะที่ยืนหลบอยู่ทางด้านหลังถามขึ้นเบาๆ แต่ดีโน่ก็จนปัญญาจะตอบจึงได้แต่ส่ายหัวไปมาเท่านั้น
ฝ่ายร่างเล็กป้อมที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นในชุดยูกาตะหลวมโพรกนั้นได้แต่เบิกตากว้าง
ดาบญี่ปุ่นเล่มยาวหายวับไปจากสายตาแล้ว
คงเหลือเพียงดาบไม้เล่มพอดีมือน้อยๆ เท่านั้น
เทพหายนะที่หดขนาดตัวลงเหลือเพียงไซส์เด็กอนุบาลนิ่งไปนานหลายนาที
กว่าจะเริ่มรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยอารมณ์กรุ่น
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าน้ำนั่นคืออะไร
TBC.
------------------------------------------------------------...
POSTSCRIPT.
ดองไปเกือบสองเดือนหลังจากตอนแรก เอามาต่อแล้วครับ ^^;
ตอนที่สองแต่งไปนิดนึงแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดอีกไม่นานคงได้เอามาลง (คาดว่า?)
ที่ตอนแรกมีสึนะเคียวโกะมานิดนึง นั่นมีแค่บนสวรรค์ครับ
(อยากให้มหาเทพดูน่าเกรงขาม เลยงดเว้นบทเกะ ฮา) ส่วน "สึนะ"
บนโลกนี่เป็นอุเคะแต๊ๆ แน่นอนฮะ xD
ขอบคุณที่อ่านและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับผม~ :D
edit @ 26 Jun 2008 21:55:36 by Vinn @ TVXQ! Mania